On Liberty | درباره‌ی آزادی

یکی دیگر از پیش‌فرض‌های نادرستی که برای ترویج ایده‌ی «کوپن تحصیلی» به کار می‌رود، این ادّعاست که با اجرای طرح کوپن مدارس حکومتی ناچار به رقابت خواهند شد. مدارس حکومتی، به هیچ معنایی، قادر به رقابت نیستند. این مدارس، نهادهایی حکومتی و برآمده از قانون و سیاست‌اند. کادر آموزشی، میزان حقوق آن‌ها و برنامه‌های درسی، نه توسّط خود مدارس، بلکه به‌دست سیاستمداران، دیوان‌سالاران و در برخی موارد، قضّات تعیین می‌شوند. ادّعای اینکه مدارس دولتی می‌توانند با مدارس خصوصی رقابت کنند، درست مانند آن است که بگوییم یک مجسّمه‌ی اسب برنزی می‌تواند با یک اسب زنده مسابقه دهد.

● چارلی ریس؛ بگذارید دلایلش را برشمرم: طرح کوپن‌ مدارس خصوصی ایده‌ای نادرست است

➣ @Notes_On_Liberty

در سال‌های گذشته، تاریخ‌نگاران «تجدیدنظرطلب» انقلاب آمریکا را صرفاً مبارزه‌ای برای استقلال از بریتانیای کبیر، آن هم به نامِ اصول نسبتاً انتزاعی حقوق اساسی (constitutional law)، ترسیم کرده‌اند. حال آنکه اصول حقوقی به‌ندرت می‌توانند چنان شور و اشتیاقی برانگیزند که افراد برایشان بجنگند... آمریکایی‌ها ضدّ بریتانیا نبودند؛ برعکس، ضرورت اعلام استقلال بسیار دیر و تقریباً با اکراه پذیرفته شد. مبارزه‌ی آمریکایی‌ها در درجه‌ی نخست نه برای استقلال، بلکه برای کسب آزادی سیاسی-اقتصادی در برابر نظام مرکانتیلیستی امپراتوری بریتانیا بود. این مبارزه علیه مالیات‌ها، ممنوعیّت‌ها و مقرّراتی که ابزارهای سرکوب بودند، صورت گرفت؛ ابزارهایی که آمریکایی‌ها، با تکیه بر ایدئولوژی آزادی، با آن‌ها جنگیدند و درهم شکستندشان.

انقلاب آمریکا لیبرال، دموکراتیک و شبه‌آنارشیستی بود؛ طرفدار تمرکززدایی، بازارهای آزاد و آزادی فردی؛ طرفدار حقوق طبیعی زندگی، آزادی و مالکیّت؛ مخالف سلطنت، مرکانتیلیسم و به‌ویژه مخالف حکومت مرکزی قدرتمند. از همان آغاز انقلاب و حتّی پیش از آن، الیگارشی‌های مالی ثروتمند در نیویورک و فیلادلفیا، که با بنجامین فرانکلین آغاز می‌شد، با ایده‌ی استقرار حکومت مرکزی قدرتمند در آمریکا، که به آن‌ها قدرت تحمیل اصول مرکانتیلیستی بر مردم را اعطا می‌کرد، بازی می‌کردند. در واپسین مرحله‌ی جنگ، رابرت موریس، «پدربزرگ قانون اساسی»، در آستانه‌ی تحمیل یک رژیم ملّی‌گرا-مرکانتیلیستی بر ملّتی انقلابی، که برای موجودیّت خود می‌جنگید، بود.

اصول کنفدراسیون خود امتیازی به ناسیونالیسم در برابر کنگره‌ی قاره‌ای متقدّم بود، ولی اساساً آن‌ها کنگره را به زنجیر کشیده بودند و بنابراین قدرت ملّی‌گرا مهار شد. ولی با فروپاشی حزب لیبرال آدامز-لی جونتو، پس از جنگ، پیآمدهای خرابی‌های دوران جنگ و فرصتی که رکود اواسط دهه‌ی ۱۷۸۰ فراهم کرد، ناسیونالیست‌ها از آب گل‌آلود ماهی گرفتند و موفّق به تحمیل یک ضدّانقلاب شدند.

● مورای روتبارد، جمهوری نوین

➣ @Notes_On_Liberty

ـ᪥ـ تفاوت راست افراطی، محافظه‌کار، سوسیال‌دموکرات، و کمونیست در اروپا. میزس در بحث مقایسه‌ی دو نظام ناسیونال‌سوسیالیستی آلمان و نظام سوسیالیستی شوروی بیان می‌کند که «تنها دیدگاه اقتصادی است که در بحث سوسیالیستی بودن یا نبودن یک حزب یا نظام مهم است» و بر این…

📃 چین بر جهان تسلّط نخواهد یافت (۱) | ✍🏻 جوزف سولیس‌مولن ➣ @Notes_On_Liberty درحالی‌که ایالات متّحده مشکلات خود را دارد، برتری جهانی آینده از آنِ چین نخواهد بود. چین، و رهبری حزب کمونیست آن، علاوه بر آنکه از قرارداشتن در موقعیّتی مستحکم به دورند، با بحران‌های…

باید به خاطر داشت که مداخله‌ی حکومت همواره به‌معنای اقدام خشونت‌آمیز یا تهدید به چنین اقدامی است. بودجه‌ای که حکومت برای هر منظوری هزینه می‌کند، از طریق مالیات‌ستانی تأمین می‌شود؛ و مالیات‌ها نیز به این دلیل پرداخت می‌شوند که مالیات‌دهندگان از ایستادگی در برابر مأموران مالیاتی هراس دارند. آن‌ها می‌دانند که هرگونه سرپیچی یا ایستادگی بیهوده است. تا زمانی‌که اوضاع چنین باشد، دولت قادر است پولی را، که قصد خرج کردنش را دارد، گردآوری کند. حکومت در نهایت چیزی جز به‌کارگیری افراد مسلّح، اعم از پلیس، نگهبانان، سربازان، زندانبانان و دژخیمان، نیست. ویژگی ذاتی حکومت، تحمیل فرمان‌های خود از طریق ضرب‌وشتم، کشتار و حبس است. کسانی‌که خواهان مداخله ‌ی بیشتر حکومتند، در واقع خواستار اجبار بیشتر و آزادی کمترند.

● لودویگ فون میزس، کنش انسانی

➣ @Notes_On_Liberty

حتّی در بی‌قانون‌ترین شهرهای معدنی دوران «غرب قدیم» (غرب وحشی)، نرخ قتل کمتر از واشینگتن دی‌.سیِ امروزی، که قوانین سخت‌گیرانه‌ای برای کنترل سلاح دارد، بود. دزدی و جرایم دیگر در غرب قدیم بسیار کمتر از آمریکای کنونی بود. تجاوز جنسی تقریباً پدیده‌ای ناشناخته محسوب می‌شد و زنان آزادانه در شهرهایی همچون داج‌سیتی، حتّی در ساعات شب، تردّد می‌کردند، بی‌آنکه هراسی از شنیدن الفاظ رکیک یا توهین‌آمیز داشته باشند، چه رسد به اینکه نگران تعرّض یا خشونت فیزیکی باشند. از منظر تاریخی، در آمریکا برخورداری مردم از سلاح نه تهدیدی برای صلح و نظم عمومی، بلکه عاملی در جهت عکس آن قلمداد می‌شد. این نکته با مقایسه‌ی وضعیّت آمریکا و کشورهای دیگری که در آن‌ها مالکیّت شهروندان بر سلاح تا حدّ زیادی محدود یا سرکوب شده، روشن می‌شود. «کوپل» با استدلال‌هایی بسیار متقاعدکننده بیان می‌کند که کنترل شدید دولتی بر مالکیّت سلاح در کشورهای دیگر، بازتاب‌دهنده‌ی ماهیّت سلسله‌مراتبی و دولت‌گرای آن جوامع است؛ درست همان‌طور که رواج سلاح در آمریکا، فرهنگ فردگرای و مساوات‌طلبانه‌ی این کشور را نشان می‌دهد.

● جرمی رابکین، در نقد کتاب دیوید بی. کوپل با عنوان «سامورایی، پلیس سواره‌نظام و گاوچران: آیا آمریکا باید قوانین کنترل سلاح کشورهای دموکراتیک را بپذیرد؟»؛ نشریه‌ی امریکن اسپکتیتور (آگوست ۱۹۹۳)

➣ @Notes_On_Liberty

می‌توان ملاحظه کرد که استان‌ها در میان فراز و نشیب‌هایی که به آن گرفتار می‌آیند، از نظم به آشوب می‌گرایند و سپس دوباره به نظم بازمی‌گردند؛ زیرا ماهیّت امور دنیوی نمی‌گذارد که وضعیّت آن‌ها در مسیری یکنواخت تداوم یابد و هنگامی‌که به اوج کمال خود می‌رسند، به‌سرعت رو به افول می‌نهند. به همین ترتیب، هنگامی‌که بر اثر بی‌نظمی، افول می‌یابند و به قعر انحطاط فرو افتادند، به‌گونه‌ای که دیگر امکان سقوط بیشتر وجود ندارد، ناگزیر دوباره صعود می‌کنند؛ بدین‌سان، از خیر به‌تدریج به‌سوی شر می‌لغزند و از شر دوباره به‌سوی خیر بازمی‌گردند. دلیل این امر آن است که دلیری، صلح می‌آفریند؛ صلح، آسایش؛ آسایش، بی‌نظمی؛ و بی‌نظمی، ویرانی؛ آن‌گاه از دل بی‌نظمی، نظم سر برمی‌آورد؛ از نظم، فضیلت؛ و از فضیلت، شکوه و نیک‌بختی پدید می‌آید.

خردمندان دیده‌اند که عصری که برتری ادبی در آن حاصل می‌شود معمولاً پس از دوران برتری سلاح‌ها و جنگ است؛ و در شهرها و استان‌ها، جنگاوران بزرگ پیش از فیلسوفان پدید می‌آیند. سلاح‌ها پیروزی را رقم می‌زنند و پیروزی، صلح را. نیروی سرزنده‌ی ذهن جنگاور را نمی‌توان با هیچ‌گونه سرگرمی، تضعیف ساخت؛ و نیز هیچ راحت‌طلبی و سستی با هیچ درجه‌ای از مکر و فریب نمی‌تواند وارد یک جامعه‌ی منظّم شود. کاتو این را هنگامی که فیلسوفان دیوژن و کارنائدس به سفارت از سوی آتنی‌ها به مجلس سنا فرستاده شدند، درک کرد؛ چون دید جوانان رمی با چه اشتیاقی از آنان پیروی کردند و از مفاسدی که ممکن بود از این کندذهنی فریبنده متوجّه کشورش شود، آگاه بود، قانونی وضع کرد که هیچ فیلسوفی اجازه‌ی ورود به رم نیابد.

● نیکولو ماکیاوللی، تاریخ فلورانسی

➣ @Notes_On_Liberty

📃 هجده کشاورز سرنوشت‌ساز: چگونه چین از فقر سوسیالیستی رها شد؟ ➣ @Notes_On_Liberty «اگر خطر نمی‌کردم، مردم می‌مردند. برخی از مردم پیش از این... زمین‌گیر شده بودند. حتّی گاوها ضعیف‌تر از آن بودند که توانایی شخم‌زدن داشته باشند.» (یان هونگچانگِ کشاورز) …

پیام زیر صرفاً #تبلیغ است و کانال درباره‌ی آزادی مسئولیتی در قبال آن نمی‌پذیرد:

تاریخ در نهایت به‌وسیله‌ی ایده‌ها رقم می‌خورد و ایده‌ها می‌توانند، دست‌کم در عالم نظر، تقریباً بی‌درنگ تغییر کنند. ولی برای تغییر ایده‌ها، صرف اینکه مردم دریابند چیزی نادرست است، کافی نیست؛ بلکه دست‌کم بخش قابل‌توجّهی از آنان باید چنان هوشمند باشند که تشخیص دهند دقیقاً چه چیزی نادرست است. به‌عبارت دیگر، آن‌ها باید اصول بنیادینی را که جامعه، یا همان همکاری انسانی، بر آن‌ها استوار است، درک کنند... و باید اراده‌ای کافی برای عمل کردن براساس این بینش داشته باشند.

● هانس هرمان هوپ؛ ظهور و افول شهر

➣ @Notes_On_Liberty

در دوران ترقّی‌خواهی اواخر دهه‌ی ۱۸۰۰ و اوایل دهه‌ی ۱۹۰۰، آموزش دولتی اجباری با پشتوانه‌ی مالیاتی گسترش یافت. این گسترشی بود که لیبرتارین‌های متقدّم به آن واکنش نشان می‌دادند. در حالی‌که شاید امروز طرفداران بازار آزاد را طرفدار خصوصی‌سازیِ یک فضایِ عمومی محبوب ببینند، لیبرتارین‌ها در اوایل و اواسط سده‌ی بیستم شاهد دخالت حکومت در چیزی بودند که پیشتر امری خصوصی بود.

آین رند و مورای روتبارد درباره‌ی آموزش‌وپرورش نوشته‌اند. از نظر هر دو آن‌ها، آموزش دولتی عمدتاً ابزاری در دست حکومت برای القای ایده‌های جمع‌گرایانه به شهروندان است. هر دو معتقد بودند که نظام آموزش دولتی، مداخله‌ای غیرمجاز در حقوق طبیعی افراد برای برخورداری از آزادی اقتصادی و هدایت روند آموزش فرزندانشان محسوب می‌شود. رند که به حکومت حدّاقلی باور داشت، از نظام اعتبار مالیاتی، پشتیبانی می‌کرد. ولی روتبارد آنارشیست، هرگونه مداخله‌ی حکومت در آموزش را رد می‌کرد. او خواهان جدایی کامل آموزش از دولت بود و اعتقاد داشت که کمک‌های خیریّه برای تأمین آموزش اقشار فقیر کفایت می‌کند.

● کوین کوری-نایت؛ پیشگامان لیبرتارین آزادی در «انتخاب مدرسه»

➣ @Notes_On_Liberty

حقّ دفاع از خود، نخستین قانون طبیعت است؛ با این‌حال، در بیشتر حکومت‌ها، حاکمان همواره کوشیده‌اند تا این حق را حتّی‌الامکان محدود سازند. هرجا که ارتش‌های ثابت و دائمی برقرار باشند و حقّ مردم برای نگهداری و حمل سلاح، تحت هر عنوان یا بهانه‌ای، ممنوع شود، آزادی، اگر پیش‌تر نابود نشده باشد، در آستانه‌ی نابودی قرار می‌گیرد. در انگلستان، مردم عموماً به بهانه‌ای فریبنده‌ی تقابل با شکار خلع سلاح شده‌اند؛ بهانه‌ای که همواره ترفندی کارآمد برای جلب حمایت اشراف زمین‌دار از اقداماتی بوده که در پسِ آن نقاب، اهدافی کاملاً متفاوت را دنبال می‌کرده‌اند. البته در نگاه نخست چنین به نظر می‌رسد که «منشور حقوق» آن‌ها با این سیاست مقابله می‌کند؛ ولی حقّ حمل سلاح تنها به پروتستان‌ها اختصاص دارد و عبارت «متناسب با وضعیّت و جایگاه» چنان تفسیر شده است که نگهداری تفنگ یا هر ابزار دیگری برای شکار را برای کشاورزان، پیشه‌وران طبقات پایین‌تر و افراد دیگری که صلاحیّت شکار ندارند، ممنوع می‌سازد. بدین ترتیب، از هر پانصد نفر، حتّی یک نفر هم نمی‌تواند بدون آنکه مشمول مجازات شود، تفنگی در خانه‌ی خود نگه دارد.

● سَنت جورج تاکر؛ نگاهی به قانون اساسی ایالات متحده

➣ @Notes_On_Liberty

در برابر این رویکرد [= حکومت محدود]، حزب اکثریّت، رویکرد دیگر [= حکومت نامحدود] را پیش می‌نهد... بدین ترتیب، تقابل دو نوع رویکرد شکل می‌گیرد: یکی در پی محدود کردن، و دیگری در پی گسترش حدّاکثری اختیارات حکومت است. ولی رویکرد محدودیّت‌طلبانه‌ی حزب اقلّیّت در برابر رویکرد حزب اکثریّت چه سودی می‌تواند داشت، آن‌گاه که حزب اکثریّت تمامی ابزارهای قدرت حکومتی را برای عملی ساختن رویکرد خود در اختیار دارد، و حزب دیگر از هرگونه ابزاری برای تحمیل رویکرد خویش محروم است؟ نتیجه‌ی چنین نبرد نابرابری، اظهرمن‌الشّمس خواهد بود. حزبی که خواهان اعمال محدودیت‌هاست، مغلوب خواهد شد. در آغاز، شاید آن‌ها از اندکی احترام برخوردار باشند و گامی برای مهار پیشروی تجاوزگری‌ها بردارند؛ ولی در ادامه‌ی این کشمکش، صرفاً به چشم نظریّه‌پردازانی انتزاعی نگریسته خواهند شد؛ و البته اگر تصوّر کنند که با توسّل به عقل، حقیقت، عدالت یا تعهّدات مندرج در قانون اساسی، می‌توان در برابر حزبی که کنترل صندوق‌های رأی و نیروی قهریّه‌ی کشور را در دست دارد ایستادگی کرد و پیروز شد، احمق خواندنشان کاملاً بجا خواهد بود...

● جان سی. کلهون؛ تحقیقی در باب حکومت

➣ @Notes_On_Liberty

بامزه‌ترین و قابل‌ترحّم‌ترین موجود هم اون ایرانیه که به‌تازگی یاد گرفته چپ رو به‌عنوان فحش به کار ببره، و در عین چپ بودن می‌خواد دنیا رو از ووکیسم نجات بده. تصورّش اینه که ووک‌ها اومدند گفتند ما اومدیم خانواده و فرهنگ و جامعه رو نابود کنیم، این قانون رو هم برای نابودی شما وضع کردیم لطفاً نابود بشید، ممنون! سیاست‌هایی ووکیستی دقیقاً همون خزعبلاتی‌اند که بسیاری از ایرانی‌ها -به‌ویژه گروه‌های خودراست‌پندار- بهش باور دارند و میگند چرا اینا در کشور ما اجرا نمیشه. اگر ووک‌ها در نابودی خانواده تا حدّ زیادی موفق بوده‌اند، این پیآمد سیاست‌ها و قوانینی بوده که در پیش گرفته و وضع کرده‌اند. آموزش‌وپرورش دولتی، مهدکودک‌ها، یارانه به خانه‌ی سالمندان و، از همه مهم‌تر، مالیات‌ها و سیاست‌های تورّمی که جملگی تیشه به ریشه‌ی خانواده زده‌اند و این نهادِ مقاومت در برابر دولت را نابود کرده‌اند. ایرانیِ خودراست‌پنداری که قراره طی یک جنگ صلیبی رسالت خودش رو به جای بیاره و جهان رو از شرّ ووکیسم بِرَهانه، همزمان به سیاست‌هایی مثل تبعیض مثبت، به‌ویژه به‌نفع زنان، توانمندسازی فلان اقشار، حمایت از حقوق فلان محرومان و کنترل زبان، و برچسبِ فلان‌ستیز و ادبیّات جنسیتی زدن به دیگران اعتقاد راسخ داره؛ تا حدّ زیاد با عناصر فرهنگ و سنّت خودش به جنگ برخاسته و در ریزه‌خواری خوان مدرنیست‌های غربی گام‌های بلندی برداشته. ووکیسم موجود عجیب‌الخلقه‌ی شاخ‌ودم‌داری نیست که بگیم میریم نابودش می‌کنیم، همان سیاست‌های دولت‌گرایانه و ضدّخانواده‌ایه که خودراست‌پندار ایرانی در حد انفجار بهش مبتلاست و در انتظار رسمیت بخشیدن به اون له‌له می‌زنه.

یکی از مباحث اصلی برخاسته از تقابل میان تبیین‌های «حقوقی» و «فلسفی» منشأ حقوق مالکیّت، این بوده که آیا چنین مواهب و منافعی پیش از استقرار حکومت‌ها وجود داشته‌اند یا پس از آن پدید آمده‌اند. جان لاک دیدگاه نخست را پذیرفت، در حالی‌که جان استوارت میل و جرمی بنتام از دیدگاه دوم دفاع کردند. بنتام ساده و کوتاه بیان داشت که «مالکیّت، تماماً مخلوق قانون است.» او سپس یکی از اصول بنیادینِ باورِ هر پوزیتیویست حقوقی را تکرار کرد: «پیش از وجود قوانین، مالکیّتی وجود نداشت؛ قوانین را بردارید، تمام مالکیّت‌ها از میان می‌روند.» در اینجا الگوی هرمی نظم اجتماعی را می‌بینیم: گویی شرایط لازم برای بقای حیات، می‌بایست توسّط دولت اعطا می‌شد!

بدیهی‌ست که انسان‌ها صدها هزار سال پیش از یکجانشینی در جوامع کشاورزی، که خود مقدّم بر پیدایش هرگونه نهاد سیاسی بود، به بقای خود ادامه داده‌اند؛ و نیز روشن است که مالکیّت می‌بایست، پیش از اینکه آن نهادها چیزی برای وضع مالیات یا تحمیل مقرّرات بر آن داشته باشند، وجود داشته باشد.

افزون بر این، از آنجاکه حیاتِ آدمی خود وابسته به وجود مالکیّت است (یعنی دارا بودن فضایی برای سکونت و منابعی برای مصرف، به‌گونه‌ای که دیگران از آن محروم باشند)، گزاره‌ی نامعقول بنتام تلویحاً چنین می‌انگارد که نظام‌های حقوقی پیش از حیات وجود داشته‌اند!

توماس هاجسکین یکی از شاعرانه‌ترین نقدها را بر این دیدگاه که حقوق مالکیّت توسّط حکومت‌ها برقرار شده‌، ارائه کرده است:

باید باور کنیم که انسان‌ها به‌طور طبیعی هیچ حقّی برای گردآوری صدف از ساحل یا چیدن میوه‌های وحشی از بوته‌زارها نداشته‌اند -هیچ حقّی برای کشت‌وکار، ابداع و دوختن پوشاک راحت، یا استفاده از ابزارها برای تأمین آسان‌تر اسباب رفاه و لذت خود؛ هیچ حقّی برای بهبود و آراستن سکونتگاه‌هایشان و حتی هیچ حقّی برای داشتن سکونتگاه؛ هیچ حقّی برای خرید و فروش یا جابه‌جایی از مکانی به مکان دیگر- تا آنکه قانون‌گذاری خردمند و نیک‌خواه آمد و تمام این حقوق را به آنان اعطا کرد. اگر این اصل در یک مورد صادق باشد، باید در همه‌ی موارد صادق باشد؛ و بر اساس آن، والدین هیچ حقّی بر عشق و احترام فرزندان خود نداشتند، و نوزادان نیز حقّی برای تغذیه از پستان مادرانشان نداشتند، مگر آنکه قانون‌گذار با پیش‌بینی و محاسبه‌ی مزایای عظیم برقراری آن فهرست بلندبالای حقوق و تکالیفی که از عواطف ما سرچشمه می‌گیرند و سازنده‌ی سعادت ما هستند، آن‌ها را با فرمان خود وضع کرده باشد.

● باتلر شَفِر. مرزهای نظم؛ مالکیت خصوصی به‌مثابه‌ی یک نظام اجتماعی

➣ @Notes_On_Liberty

مبادله‌ی کالاهای ضروری، اقلام رفاهی و به‌ویژه کالاهای تجمّلی، و نه صرفاً انباشت پول، همان نیروی محرّکه‌ی عظیمی است که سرشت بشر را به تکاپو واداشته است؛ تکاپویی که موجب گسترش تمدّن، کسب دانش، پی‌بردن به اصلاحات و دستاوردهای فرهنگی، کسب ثروت و برانگیخته‌شدن عشق به آزادی شده است. اگر بگذاریم این نیروی محرّکه، این ماشین بخارِ اخلاقی، بی‌کم‌وکاست به کار خود ادامه دهد، قدرت آن برای پیش‌راندن تجارت، ثروت و رفاه ما کفایت خواهد کرد؛ حتّی با وجود جریان‌های خُرد و گوناگون خارجی که شاید در جهت‌های مختلف وزیده و برای سد کردن این مسیر تلاش کنند. ولی اگر این دستاورد اخلاقی را، که مقدّر است مایه‌ی افتخار یا موجب شرمساری ما باشد، از ما بگیرید، به منجلاب حکومت‌های استبدادی خواهیم افتاد و یک‌باره آن ویژگی‌های متمایزی را که تاکنون مرهون آن‌ها بوده‌ایم، از دست خواهیم داد: ویژگی‌هایی که پیشرفت ما در هنر و علوم و همچنین جایگاه و اعتباری را که در میان مردمان داریم، برایمان به ارمغان آورده‌اند.

● جان تیلور کارولین؛ استبداد بدون نقاب

➣ @Notes_On_Liberty

حزب دموکرات آمریکا به عنوان قدیمی ترین و اصیل ترین حزب این کشور عملاً تبدیل به پایگاه چپ ها و اسلام گراها شده. واقعاً باید مورخان در آینده بشینن تحقیق کنن ببینن چجوری در 15 سال اخیر این حزب راستگرا و اصیل آمریکایی اینقدر تغییر کرد! فکر می کنم همه چیز از دوران…

📃 استبداد نوین و شیوه‌های آن | ✍🏻 ویلیام هنری چمبرلین ➣ @Notes_On_Liberty پیش از جنگ [جهانی اوّل]، دشمن معمولی آزادی، خودکامه‌ی سنّتی یا نظامی جاه‌طلبی بود که با پشتیبانی سربازانش می‌توانست خود را به صورت ناپلئون کوچک درآورد. هم پادشاه مطلقه و هم دیکتاتور…

وقتی در برابر یک ارتش منظّم و منضبط، دهقانان بی‌مهارت و غیرمسلّح قرار گیرند، چه شانسی برای حفظ آزادی وجود دارد؟ بگذارید به صفحات تاریخ برگردم تا شما را از خطر فعلی‌تان آگاه کنم. تاریخ اکثر ملل جهان را به یاد بیاورید. چه ویرانی‌ها و خرابی‌هایی توسّط ارتش‌های دائمی رقم خورده است؟ نمونه‌ای که هنوز در حافظه‌ی برخی اعضای این مجلس هست به ما نشان می‌دهد که چگونه می‌توان مردم مسلّح ما را نابود کرد. چهل سال پیش، هنگامی‌که قطعنامه‌ی انقیاد آمریکا در بریتانیای کبیر تشکیل شد، مردی نیرنگ‌باز، [سر ویلیام کیت] که فرماندار پنسیلوانیا بود، به پارلمان بریتانیا توصیه کرد که مردم را خلع سلاح کند. چون این بهترین و مؤثّرترین راه برای بردگی آن‌هاست. ولی نباید این کار را آشکارا انجام داد. بلکه باید آنان را تضعیف کرد و تدریجاً مدفون‌شان ساخت. این طرحی فوق‌العاده ناعادلانه بود. چرا ما برای جلوگیری از خطر نابودی مردم مسلّح‌مان، قدرت واقعی و طبیعی‌مان، تدبیری نیاندیشیم؟

● جرج میسون، سخنرانی در مجمع ویرجینیا ۱۴ ژوئن ۱۷۸۸

➣

دست خالی جلوی گلوله رفتن نه شجاعت است، نه درایت، نه عقلانیت، نه حماسه‌سازی، نه نتیجه‌بخش.

#بدیهیات

جنگ‌ها، آماده‌سازی پیش از آن‌ها و پیامدهایشان، همگی به برقراری «دولت تمامیّت‌خواه» میانجامند؛ یعنی به سوی گسترش سیطره‌ی حکومت و افزایش روزافزون مسائل و مشکلات کلان. ولی تنها کسانی‌که قادرند فراتر از ظواهر را ببینند، درمی‌یابند که وقتی مردمان در چارچوب یک تشکیلات قدرت‌محور -سوسیالیسم، اقتدارگرایی، دولت رفاه یا اقتصاد دستوری- گرد هم می‌آیند و به‌اصطلاح «کلان‌محور» می‌شوند، وقوع جنگ ممکن، و در واقع بسیار محتمل می‌گردد. انسان‌ها در بازار آزاد، یعنی مردمی که دغدغه‌های خود را به مسائل خُرد محدود کرده و بر اساس انتخاب آزاد و به‌صورت فردی عمل می‌کنند اهل جنگ‌افروزی نیستند؛ کار آن‌ها خلق کردن و دادوستد است! درست همان‌گونه که مردمان دولت‌های همجوار ایلینوی و ویسکانسین رفتار می‌کنند، دیگر مردمان نیز اگر از گزند دخالت‌های مزاحمان و فضول‌ها در امان باشد و سرگرمِ کار خود، همین‌گونه عمل خواهد کرد.

● لئونارد رید، ژرف‌تر از آنچه فکر می‌کنید

➣