On Liberty | درباره‌ی آزادی

حزب دموکرات آمریکا به عنوان قدیمی ترین و اصیل ترین حزب این کشور عملاً تبدیل به پایگاه چپ ها و اسلام گراها شده. واقعاً باید مورخان در آینده بشینن تحقیق کنن ببینن چجوری در 15 سال اخیر این حزب راستگرا و اصیل آمریکایی اینقدر تغییر کرد! فکر می کنم همه چیز از دوران…

📃 استبداد نوین و شیوه‌های آن | ✍🏻 ویلیام هنری چمبرلین ➣ @Notes_On_Liberty پیش از جنگ [جهانی اوّل]، دشمن معمولی آزادی، خودکامه‌ی سنّتی یا نظامی جاه‌طلبی بود که با پشتیبانی سربازانش می‌توانست خود را به صورت ناپلئون کوچک درآورد. هم پادشاه مطلقه و هم دیکتاتور…

وقتی در برابر یک ارتش منظّم و منضبط، دهقانان بی‌مهارت و غیرمسلّح قرار گیرند، چه شانسی برای حفظ آزادی وجود دارد؟ بگذارید به صفحات تاریخ برگردم تا شما را از خطر فعلی‌تان آگاه کنم. تاریخ اکثر ملل جهان را به یاد بیاورید. چه ویرانی‌ها و خرابی‌هایی توسّط ارتش‌های دائمی رقم خورده است؟ نمونه‌ای که هنوز در حافظه‌ی برخی اعضای این مجلس هست به ما نشان می‌دهد که چگونه می‌توان مردم مسلّح ما را نابود کرد. چهل سال پیش، هنگامی‌که قطعنامه‌ی انقیاد آمریکا در بریتانیای کبیر تشکیل شد، مردی نیرنگ‌باز، [سر ویلیام کیت] که فرماندار پنسیلوانیا بود، به پارلمان بریتانیا توصیه کرد که مردم را خلع سلاح کند. چون این بهترین و مؤثّرترین راه برای بردگی آن‌هاست. ولی نباید این کار را آشکارا انجام داد. بلکه باید آنان را تضعیف کرد و تدریجاً مدفون‌شان ساخت. این طرحی فوق‌العاده ناعادلانه بود. چرا ما برای جلوگیری از خطر نابودی مردم مسلّح‌مان، قدرت واقعی و طبیعی‌مان، تدبیری نیاندیشیم؟

● جرج میسون، سخنرانی در مجمع ویرجینیا ۱۴ ژوئن ۱۷۸۸

➣

دست خالی جلوی گلوله رفتن نه شجاعت است، نه درایت، نه عقلانیت، نه حماسه‌سازی، نه نتیجه‌بخش.

#بدیهیات

جنگ‌ها، آماده‌سازی پیش از آن‌ها و پیامدهایشان، همگی به برقراری «دولت تمامیّت‌خواه» میانجامند؛ یعنی به سوی گسترش سیطره‌ی حکومت و افزایش روزافزون مسائل و مشکلات کلان. ولی تنها کسانی‌که قادرند فراتر از ظواهر را ببینند، درمی‌یابند که وقتی مردمان در چارچوب یک تشکیلات قدرت‌محور -سوسیالیسم، اقتدارگرایی، دولت رفاه یا اقتصاد دستوری- گرد هم می‌آیند و به‌اصطلاح «کلان‌محور» می‌شوند، وقوع جنگ ممکن، و در واقع بسیار محتمل می‌گردد. انسان‌ها در بازار آزاد، یعنی مردمی که دغدغه‌های خود را به مسائل خُرد محدود کرده و بر اساس انتخاب آزاد و به‌صورت فردی عمل می‌کنند اهل جنگ‌افروزی نیستند؛ کار آن‌ها خلق کردن و دادوستد است! درست همان‌گونه که مردمان دولت‌های همجوار ایلینوی و ویسکانسین رفتار می‌کنند، دیگر مردمان نیز اگر از گزند دخالت‌های مزاحمان و فضول‌ها در امان باشد و سرگرمِ کار خود، همین‌گونه عمل خواهد کرد.

● لئونارد رید، ژرف‌تر از آنچه فکر می‌کنید

➣

📃 استبداد نوین و شیوه‌های آن | ✍🏻 ویلیام هنری چمبرلین

➣

پیش از جنگ [جهانی اوّل]، دشمن معمولی آزادی، خودکامه‌ی سنّتی یا نظامی جاه‌طلبی بود که با پشتیبانی سربازانش می‌توانست خود را به صورت ناپلئون کوچک درآورد. هم پادشاه مطلقه و هم دیکتاتور نظامی نوظهور، با کمک سربازان و پلیس حکومت می‌کردند و عمدتاً مشغول کشف و سرکوب هرگونه فعّالیّت سیاسی در میان اتباع خود بودند. نتیجه‌ی منطقی این نظام حکمرانی، بی‌تفاوتی‌ای بود که تزار روس‌ها یا دیکتاتور مکزیکی همچون پورفیریو دیاز نسبت به هر تلاشی برای گسترش آموزش بین توده‌ی مردم نشان می‌دادند. آن‌ها بیش از هر چیز از «افکار خطرناک» می‌ترسیدند. حاکم کهن صریحاً ترجیح می‌داد که مردم تحت فرمانش حتّی‌الامکان کم‌تر فکر کنند...

...

تکنیک کمونیستی-و فاشیستی برای حفظ قدرت بسیار به‌روزتر، زیرکانه‌تر و سهمگین‌تر است. این تکنیک، اوّل از همه، مبتنی بر شناخت امکانات عظیم پروپاگاندای انحصاری دولتی در زمانه‌ای که اغلب مردم به مدرسه می‌روند، روزنامه می‌خوانند، به رادیو گوش می‌دهند و به سینما می‌روند، مبتنی است...

کاری که دیکتاتوری دوران پس از جنگ جهانی اوّل انجام می‌دهد این است که مدرن‌ترین ابزارهای تبلیغاتی را به ارابه‌ی پروپاگاندای خود می‌بندد. دستگاه‌های چاپ را خرد نمی‌کنند؛ بلکه همه‌ی آن‌ها را برای پخش گسترده‌ی سیاست، اقتصاد و آموزه‌های اجتماعی واحدی به خدمت می‌گیرند.

...

بی‌شک، شیوه‌ی نوین استبداد نیازمند نوعی قشر روشنفکر است؛ چراکه ماشین‌های عظیم پروپاگاندا بدون «روغن» آموزش و دانش، از کار میفتند.

🖇 متن کامل: https://telegra.ph/استبداد-نوین-و-شیوه‌های-آن-07-02

#استبداد #دولت #پروپاگاندا
#مطبوعات #کنترل_فکری
➣

📃 نگاهی به نبرد کربلا در منابع غیر اسلامی:


نبرد کربلا، که هر سال در سراسر جهان شیعی گرامی داشته می‌شود ظاهراً حدود بیست سال دیرتر تاریخ‌گذاری شده، یعنی در آغاز سال ۶۱ قمری (اکتبر ۶۸۰) قرار داده شده، در حالی‌که احتمالاً در سال‌های ۴۰-۴۱ قمری (۱۷ می ۶۶۰ و ۷ می ۶۶۱) رخ داده باشد شاهد این گمان را می‌توان در نوشته‌های تئوفیلوس ادسایی یافت. او نسبت به تحوّل دیدگاه اسلامی گذشته آگاه بود، ولی در این مورد با روایت رسمی اختلاف داشت. او صراحتاً می‌گوید که فتنه‌ی اوّل با ترور علی پایان نیافت. جنگ ادامه داشت و در جریان آن «معاویه در شرق با حسین جنگید» و حسین و بیشتر سپاهش «در مکانی به نام کربلا» به قتل رسیدند. همچنین به تشنگی قبل از مرگ حسین اشاره شده است.

بیایید به وقایع‌نگاری مارونی، وقایع‌نگاری سال به سال اواخر سده‌ی هفتم مسیحیان لبنان، و آنچه درباره‌ی چهارمین خلیفه علی می‌گوید، نگاهی بیاندازیم:

علی تهدید کرد که علیه معاویه قیام خواهد کرد. در حالی‌که در حیره مشغول نماز بود، او را زدند و کشتند. معاویه به حیره رفت و تمام لشکر عرب با او بیعت کردند و او به دمشق بازگشت. به سال ۹۷۰ [۶۵۹ میلادی]...

در همین حال، «تاریخ ارمنی منسوب به سبئوس»، اثر دیگری از سد‌ه‌ی هفتم، می‌گوید که بنی‌امیّه وفاداران علی را درهم‌شکستند و خلیفه را در جنگ صفّین کشتند:

آن شاهزاده‌ای که در منطقه‌ی آسورستان [سوریه] بود معاویه نام داشت، پس از پادشاه آن‌ها [عثمان] دومین نفر بود. وقتی دید که چه اتّفاقی افتاده است [یعنی پس از قتل عثمان] قشون خود را گرد آورد، خود نیز به صحرا رفت، آن پادشاه دیگر [علی] را که نصب کرده بودند کشت، در منطقه‌ی اعراب [عراق] با لشکریان جنگید و کشتار بزرگی از آنان کرد. او پیروزمندانه به آسورستان بازگشت.

تاریخ‌نگار سریانی دیونیسیوس یکم تلماهارویو (التلمحري) روایت تئوفیلوس را چنین نقل می‌کند:

پس از مرگ علی، پسرش حسن جانشین او شد که اندکی بعد مسموم شد و حسین نیز جانشین او شد. این دو پسر علی از فاطمه دختر محمّد، رسول عرب، زاده شدند.

هنوز جنگ داخلی تمام نشده بود. معاویه در شرق با حسین نبرد کرد و حسین شکست خورد. بیشتر لشکریان و خود حسین در مکانی به نام کربلا کشته شدند. الحسین به دست شمیر عرب کشته شد. ولی ابتدا با تشنگی شکنجه شد. فاتحان اکثر قبیله و خاندان علی را قربانی کردند. زنان و فرزندانشان را گرفتند و بیش از حدّ تحمّل عذابشان دادند. پس از آن تنها فرد بازمانده در قدرت، معاویه بود.

منبع یونانی، در باب اداره‌ی امپراتوری، که تصوّر می‌شود بهتر از دیونوسیوس (که در یک محیط اسلامی نوشته) به تئوفیلوس وفادار است، نیز می‌گوید:

پس از مرگ عثمان، ماویاس به حکومت اعراب رسید. و بر شهر مقدّس [اورشلیم] و نواحی فلسطین و دمشق و انطاکیه و تمامی شهرهای مصر حکومت کرد. ولی علیم که داماد موآمس بود، پس از ازدواج با دخترش فاطمه، بر اتریبوس [یثرب] و تمام عربستان فرمانروایی کرد.

اکنون، در این روزگار، علیم و ماویاس به جنگ علیه یکدیگر شمشیر کشیده بودند... [شرح حکمیّت در نبرد صفین در ادامه آمده، که در آن علی عملاً تسلیم معاویه شده است.]

پس، علیم لشکر خود را گرفت و با تمام خویشاوندان خود به منطقه اتریبوس رفت و در آنجا به زندگی‌اش پایان داد [خودکشی؟!]. پس از درگذشت علیم، پسرانش تصمیم پدرشان [یعنی تسلیم] را تصمیمی مزخرف خواندند، علیه ماویاس شورش کردند، و نبرد شدید با ماویاس در گرفت، و تحت فشار قرار گرفت، از جلوی او فرار کرد، و ماویاس تعقیب کرد و همه‌ی آن‌ها را به قتل رساند. و پس از آن حکومت بر همه‌ی اعراب به ماویاس رسید.

بنابراین شواهد اوّلیّه‌ی زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد نبرد کربلا در حدود سال ۶۶۰ میلادی، در بطن فتنه‌ی اوّل بین علی و معاویه رخ داده، و نه در سال ۶۸۰ که تاریخ‌نگاران مسلمان ذکر می‌کنند، و این توضیح دقیق‌تر از برخی از عناصر روایت استاندارد اسلامی است:

چرا حسین در زمان صلح حسن و معاویه در حاشیه بود؟ چرا حسین مجبور شد خطر سفر بیابانی از مکّه به کوفه را به جان بخرد؟ اگر حسین در حدود سال ۶۶۰ صرفاً جانشین علی شده باشد، مسئله بهتر فهم می‌شود. زیرا به‌هرحال پایتخت او در کوفه بود و مکان نبرد در کربلا منطقی است.

آیا گرما و تشنگی که حسین و یاران وفادارش را گرفتار کرده در ماه اکتبر (عاشورای سال ۶۱ هجری) معنادارتر است یا در می/ ژوئن (عاشورای ۴۰ هجری)؟»

جیمز هوارد جانستونِ تاریخ‌نگار بیان می‌کند که معقول‌ترین توضیح این است که حسن با معاویه صلح کرد؛ همانطور که منابع اسلامی ادّعا می‌کنند. ولی حسین از تسلیم در برابر حاکم ظالم خودداری کرد. (چنین روایتی را می‌توان در ادّعای طبری که حسین مخالف پیمان صلح حسن و معاویه بود، دید.) حسین با پیروان اندک به مقاومت ادامه داد و متعاقباً سال‌ها زودتر از نبرد ادّعایی کربلا توسط سپاهیان معاویه کشته شد.

➣

پیشنهادهایی برای تغییر روابط بین دو جنس، مدت‌هاست که همراه با طرح‌های سوسیالیستی‌سازی ابزار تولید مطرح شده‌اند. ظاهراً قرار است ازدواج همراه با مالکیت خصوصی از بین برود و جای خود را به ترتیبی بدهد که با حقایق اساسی رابطه‌ی جنسی هماهنگ‌تر باشد. وقتی انسان از یوغ کار اقتصادی آزاد شود، عشق نیز از تمام قید‌وبندهای اقتصادی که آن را خوار و بی‌حرمت کرده‌اند، آزاد خواهد شد. سوسیالیسم نه‌تنها رفاه -یعنی ثروت برای همگان- بلکه شادی همگانی در امر عشق را نیز وعده می‌دهد.


● لودویگ فون میزس؛ سوسیالیسم

الان وضعیت این‌طوریه که اگه جمهوری بین مخالفانش سلاح و مهمات پخش کنه و بگه ما رو بکشید و کشورتون رو آزاد کنید، اپوزیسیون میگه نه ما خشانت‌پرهیزیم و می‌خوایم با راهپیمایی و شعار و روش‌های نافرمانی معدنی شما رو ساقط کنیم. یا در خوش‌بینانه‌ترین حالت میگه شما ما رو به رگبار ببندید تا ما دفاع مشروع! کنیم (ما رو بکشید بعد زنده میشیم دفاع می‌کنیم).

📄 بیانیه‌ای برای دفاع از «ایران» یا «جمهوری اسلامی»؟

👤 سجاد فتاحی

توضیح: ۳۵۳ نفر از پژوهشگران و فعالان مدنی و سیاسی، در محکومیت جنگ و تجاوز علیه ایران بیانیه‌ای داده‌اند. این یادداشت سخنی با آنان است.

کاش پس از کشتار دی‌ماه نیز بيانيه‌ای می‌دادید تا می‌توانستیم باور کنیم که این بیانیه برای دفاع از ایران است نه جمهوری اسلامی...
در بیانیه نوشته‌اید:
«...جنگ آدم می‌کشد، ویران می‌کند، به عزا می‌نشاند، زیرساخت‌ها را نابود می‌کند، فقیر می‌کند، بی‌گناهان را قربانی می‌کند، خشونت می‌پرورد، مسائل و بحران‌ها را تشدید می‌کند و ظرفیت حل‌شان را می‌کاهد و افق توسعه، دموکراسی، عدالت و بهروزی در ایران را تیره می‌کند. هدف نتانیاهو و دیگر جنگ‌طلبان واشنگتن از جنگ‌افروزی و تحریم و تهدید به وضوح کلنگی‌کردن ایران ما است...» 

کلمهٔ «جنگ» را از ابتدای این نقل‌قول بردارید و به‌جای آن «جمهوری اسلامی» بگذارید و نتیجه را یکبار دیگر بخوانید.
ما با نظام سیاسی‌ای روبرو هستیم‌ که همهٔ شروری که برشمرده‌اید را نه احتمال دارد انجام دهد؛ که انجام داده است. بعلاوه اینکه می‌توانید این را هم اضافه کنید که جمهوری اسلامی در تمام دهه‌های گذشته ایران را به سمت جنگ و لحظهٔ کنونی برده است؛ یعنی علاوه بر همهٔ شروری که برشمرده‌اید و می‌تواند از جنگ برخیزد یا برنخیزد، مسئولیت حرکت دادن ایران به سمت جنگ نیز ناشی از اقدامات و سیاست‌گذاری‌های جمهوری اسلامی است.
نمی‌توان تصور کرد که منطق شما نمی‌تواند این موضوع را تشخیص دهد؛ یا تشخیص نداده است؛ که اگر نداده است نیز این خود دلیلی محکم بر ضرورت عدم حمایت از شمایی است که در تشخیص این موضوع ساده ناتوان بوده‌اید.
بنابراین این بیانیه برای دفاع از ایران نیست بلکه برای دفاع از جمهوری اسلامی به نام ایران است... و گرچه‌ تردیدی در ایران‌دوستی برخی از شما نیست اما متأسفانه به نظر می‌رسد بیش از آنکه منطق و تحلیلی در پس پشت این بیانیه باشد... ساده‌اندیشی یا ساختار پیچیده‌ای از منافع اقتصادی و سیاسی، دست‌کم در سطح ناخودآگاه، علت انتشار آن در این شرایط است.
نمی‌دانم چطور رویتان شد که سکوت جمعی سنگین و عدم صدور بیانیه‌ای جمعی در محکومیت کشتار دی‌ماه و آمران و عاملان آن را با صدور این بیانیه بشکنید.

و در نهایت یک پرسش:
آیا نتیجهٔ این‌گونه کنشگری های شما در جهت حفظ جمهوری اسلامی به وضوح کلنگی‌تر کردنِ ایرانِ کلنگی شده توسط جمهوری اسلامی نیست؟
شوربختانه پاسخ این پرسش با توجه به سابقهٔ دست‌کم ۲۸ سالهٔ اصلاحات و اصلاح‌طلبی در ایران که برخی از شما نمایندگان و حامیان آن هستید، «آری» است.

◽️ https://t.me/utfinance◽️
#ایران
#انقلاب_ملی
#بیانیه_۳۵۳_نفر

می‌توان استدلال‌های محکمی، چه از تاریخ و چه از طبیعت امور، اقامه کرد تا نشان دهد دموکراسی اغلب نقطه‌ی مقابل آزادی است. در رُم باستان، جمهوری اشرافی کهن به‌تدریج به دموکراسی تبدیل شد و سپس، به‌سرعت، به استبداد امپراتوری بدل گشت. در فرانسه، تغییر مشابهی بیش…

می‌توان استدلال‌های محکمی، چه از تاریخ و چه از طبیعت امور، اقامه کرد تا نشان دهد دموکراسی اغلب نقطه‌ی مقابل آزادی است. در رُم باستان، جمهوری اشرافی کهن به‌تدریج به دموکراسی تبدیل شد و سپس، به‌سرعت، به استبداد امپراتوری بدل گشت. در فرانسه، تغییر مشابهی بیش از یک بار رخ داده است. استبداد مبتنی بر رفراندوم، مانند جمهوری، شکلی از دموکراسی نیز هست و برخی از قوی‌ترین گرایش‌های دموکراتیک آشکارا با آزادی در تضادند. برابری، بُتِ دموکراسی است، ولی با ظرفیت‌ها و انرژی‌های بی‌نهایت متنوع انسان، این امر تنها با سرکوب پیوسته، نظام‌مند و سختگیرانه‌ی توسعه‌ی طبیعی انسان قابل دستیابی است.

● اریک فون کوینلت-لدین؛ آزادی یا برابری

➣

عارف شکر خورد با رئیس قبلی و رئیس فعلیش!

شهریار باید در باور کردن سخنان و واکنش نشان‌دادن به پاره‌ای ادعاها، سنجیده رفتار کند و از سایه‌ی خویش نهراسد. او باید با متانت، احتیاط و خوی انسانی پیش برود؛ زیرا اعتماد بیش از حد، او را به وادیِ غفلت و بی‌احتیاطی می‌کشاند و بدگمانی مفرط نیز، وی را به شخصیتی تحمل‌ناپذیر بدل می‌سازد.

بهتر است محبوب باشیم یا ترسناک؟ (مردم ما را دوست بدارند یا از ما بترسند؟) یا برعکس؟ پاسخ این است که هر کسی آرزو دارد هر دو باشد، ولی از آنجاکه جمع این دو در یک نفر چندان ممکن نیست، اگر ناگزیر به انتخاب یکی از آن‌ها باشید، بهتر است که از تو بترسند تا آنکه دوستت بدارند.

درباره‌ی اکثریت مردمان می‌توان چنین گفت: که آنان ناسپاس و بی‌ثبات‌اند؛ دروغگو و ریاکارند؛ از خطر می‌گریزند و تشنه‌ی مال و ثروت‌اند. تا زمانی‌که به آنان نیکی می‌کنی و در معرض خطری فوری نیستی، همگی در کنار تو هستند؛ خونشان را برای تو می‌دهند و اموال، جان و فرزندانشان را فدایت می‌کنند؛ ولی همین که به آنان نیاز پیدا کنی، به تو پشت می‌کنند.

شهریاری که به‌کلی بر وعده‌های ایشان تکیه کرده و تدبیر دیگری نیاندیشیده باشد، نابود می‌شود. دوستی‌ای که با پول خریداری شود و نه از سر ستایش بزرگواری و توانمندی تو، اگرچه بهایی برایش پرداخته شده، ولی در حقیقت از آنِ تو نیست و در روز سختی نمی‌توانی روی آن حساب کنی.

آدمیان در آزردن کسی که خود را محبوب کرده، کمتر پروا دارند تا کسی که خود را ترسناک ساخته است؛ چراکه پیوند عشق بر مدار «تعهد و سپاسگزاری» استوار است، ولی از آنجاکه مردمان موجوداتی فرومایه‌اند، به‌محض آنکه سودی در میان نباشد، این پیوند را می‌گسلند. ولی ترس، ترس از مجازات است، و این واهمه‌ای است که هرگز از یاد مردمان نمی‌رود.

● نیکولو ماکیاولی؛ شهریار

➣

- هر کس در نبرد، در زیر نظر گرفتن طرح‌های دشمن هوشیارتر باشد و در آموزش ارتش خود سختی‌های بسیار را تاب آورد، با خطرات کمتری روبه‌رو خواهد شد و امید بیشتری به پیروزی خواهد داشت.

- هرگز سربازان خود را به میدان کارزار گسیل ندار، مگر آنکه از شجاعتشان اطمینان یابی، بدانی که آنان نترس و سازمان‌یافته‌اند؛ و هرگز به اقدامی دست نزن، مگر آنکه ببینی آنان به پیروزی امیدوارند.

- دشمن را با گرسنگی شکست‌دادن بهتر است تا با شمشیر؛ در چنین پیروزی‌ای، بخت و اقبال (Fortune) نقشی پررنگ‌تر از فضیلت (Virtu) دارد.

- هیچ اقدامی برتر از آن نیست که تا لحظه‌ی اجرا، آن را از چشم دشمن پنهان نگاه داشته باشی.

- دانستن اینکه چگونه فرصتی را در جنگ تشخیص دهی و آن را غنیمت بشماری، بیش از هر چیز دیگری به سود تو خواهد بود.

- طبیعت، مردان شجاع اندکی می‌آفریند؛ ولی تدبیر و آموزش، بسیاری را شجاع می‌سازد.

- در جنگ، نظم و انضباط بیش از خشم ارزش دارد.

- اگر کسانی از جبهه‌ی دشمن بگریزند تا به خدمت تو درآیند، چنانچه وفادار باشند، همواره غنیمت بزرگی برای تو خواهند بود؛ چراکه نیروهای حریف با ازدست‌دادن کسانی که می‌گریزند، بیش از کسانی که کشته می‌شوند تحلیل می‌روند، هرچند که نامِ «فراری» نزد دوستان جدید مشکوک است و نزد دوستان قدیم منفور.

- در سازماندهی یک نبرد، بهتر است نیروی کمکی بزرگی را پشت خط مقدم ذخیره کنی، تا اینکه سربازانت را برای ساختن جبهه‌ای گسترده‌تر پراکنده سازی.

- کسی که بداند چگونه نیروهای خود و نیروهای دشمن را درست ارزیابی کند، به‌دشواری شکست خواهد خورد.

- فضیلت و شجاعت سربازان ارزشمندتر از کثرت آن‌هاست، و زمین نبرد غالباً سودمندتر از فضیلت است.

- چیزهای تازه و برق‌آسا ارتش‌ها را می‌هراساند، در حالی‌که امور رایج و کُند در نگاهشان ناچیز شمرده می‌شود؛ بنابراین، پیش از آنکه وارد نبردی تمام‌عیار با دشمنی جدید شوی، باید ارتش خود را با تجربه‌اندوزی و از طریق درگیری‌های کوچک، با قدرت او آشنا کنی.

- هرگاه متوجه شدی که دشمن نقشه‌ی تو را پیش‌بینی کرده است، شیوه‌ی عمل خود را تغییر ده.

- درباره‌ی آنچه باید انجام دهی، با افراد زیادی مشورت کن؛ ولی درباره‌ی آنچه در نهایت انجام می‌دهی، تنها با تعداد اندکی.

- هنگامی‌که سربازان در پادگان هستند، با بیم و مجازات در آنجا نگاه داشته می‌شوند؛ ولی آنگاه که به میدان جنگ گسیل شوند، امید و پاداش است که آنان را پیش می‌برد.

- فرماندهان لایق هرگز به کارزار تن نمی‌دهند، مگر آنکه ضرورت آنان را ناچار سازد یا فرصتی مناسب آنان را فراخواند.

- چنان عمل کن که دشمن نداند چگونه می‌خواهی ارتش خود را برای نبرد سازماندهی کنی؛ و به هر شکلی که آنان را آرایش دادی، چنان بیارا که خط اول بتواند در صورت نیاز، توسط خط دوم و سوم پشتیبانی شود.

- در میانه‌ی نبرد، هرگز دسته‌ای را برای هدفی غیر از آنچه برایشان معین کرده‌ای به کار نگیر، مگر آنکه بخواهی بی‌نظمی ایجاد کنی.

- پیشامدهای ناگهانی به‌دشواری چاره می‌شوند، مگر آنکه به‌سرعت از قوه‌ی تفکر و چاره‌جویی خود بهره بگیری.

- مردان، پولاد (سلاح)، پول و نان، رگ و پیِ جنگ هستند؛ ولی از میان این چهار، دو مورد نخست ضروری‌ترند؛ چراکه مردان و سلاح می‌توانند پول و نان را بیابند، ولی پول و نان هرگز برای تو مرد جنگی و سلاح فراهم نمی‌آورند.

- ثروتمند بی‌سلاح، طعمه‌ی تهیدست مسلح است.

- سربازان خود را چنان عادت ده که از زندگی تن‌آسایانه و پوشاک فاخر و پرزرق‌وبرق بیزار باشند.


● نیکولو ماکیاولی؛ هنر جنگ

➣