سودینو

من از عقرب نمیترسم ولی از نیش میترسم
از آن گرگی که میپوشد لباس میش میترسم

از آن جشنی که اعضای تنم دارند خوشحالم
ولی از اختلاف مغز و دل با ریش میترسم

هراسم جنگ بین شعله و کبریت و هیزم نیست
من از سوزاندن اندیشه در آتیش میترسم

تنم آزاد، اما اعتقادم سست بنیاد است
من از شلاق افکار تهی بر خویش میترسم

کلام آخر این شعر یک جمله و دیگر هیچ
که هم از نیش و میش و ریش و هم از خویش میترسم

" سیمین بهبهانی "

𓆩𓆪 𓆩𓆪 https://t.me/FreindTG

حاکم نیشابور برای گردش به بیرون از شهر رفته بود، مردی میانسال در زمین کشاورزی مشغول کار بود. حاکم بی مقدمه به کاخ برگشت و دستور داد کشاورز را به کاخ بیاورند. روستایی بینوا با ترس در مقابل تخت حاکم ایستاد.
به دستور حاکم لباس گرانبهایی بر او پوشاندند. حاکم گفت یک قاطر راهوار به همراه افسار و پالان خوب به او بدهید. حاکم از تخت پایین آمده بود و آرام قدم میزد، گفت میتوانی بر سر کارت برگردی، ولی همینکه دهقان بینوا خواست حرکت کند، حاکم کشیده ای محکم پس گردن او نواخت. همه حیران از آن عطا و حکمت این جفا، منتظر توضیح حاکم بودند.
حاکم پرسید : مرا میشناسی ؟
بیچاره گفت : شما تاج سر رعایا و حاکم شهر هستید.
حاکم گفت : آیا بیش از این مرا میشناسی ؟
سکوت مرد حاکی از استیصال و درماندگی او بود.
حاکم گفت : بخاطر داری بیست سال قبل با دوستی به پابوس سلطان کرامت و جود حضرت رضا (ع) رفته بودی ؟ دوستت گفت خدایا به حق این آقا مرا حاکم نیشابور کن و تو محکم بر گردن او زدی که ای ساده دل، من سالهاست از آقا یک قاطر با پالان برای کار کشاورزیم میخواهم، هنوز اجابت نشده، آنوقت تو حکومت نیشابور را میخواهی ؟
یکباره خاطرات گذشته در ذهن دهقان مرور شد.
حاکم گفت : این قاطر و پالانی که میخواستی، این کشیده تلافی همان کشیده ای که به من زدی.
فقط میخواستم بدانی که برای آقا حکومت نیشابور یا قاطر و پالان فرق ندارد. فقط ایمان و اعتقاد من و توست که فرق دارد ...


𓆩𓆪 𓆩𓆪 https://t.me/FreindTG