سوزاندن بقایای کشاورزی؛ معضلی تکراری با پیامدهای جدی
این روزها اگر گذرتان به جادههای استان بیفتد، تماشای ستونهای غلیظ دود که آسمان را خاکستری کرده، دیگر صحنهی عجیبی نیست. در گوشهوکنار مزارع، کشاورزانی را میبینید که یا به تماشای سوختن بقایای محصولاتشان نشستهاند و یا خود برای پاکسازی زمین، شعله بر خرمن میکشند؛ غافل از اینکه با این کار، چه تیشه سنگینی به ریشه زمین و سلامت خود میزنند.
آتشزدن مزارع تنها سوزاندنِ یک مشت ساقه خشک نیست، بلکه تخریبِ تدریجیِ حیاتِ خاک است. این کار مضرات جبرانناپذیری به همراه دارد:
* مرگِ زنده بودنِ خاک: با این آتش، کرمهای خاکی و میکروارگانیسمهای مفیدی که ضامن حاصلخیزی زمین هستند، در دم نابود میشوند.
* کاهشِ بهرهوری: از بین رفتنِ مواد آلی و عناصر حیاتی مثل نیتروژن و کربن، باعث میشود خاک در سالهای بعد ضعیفتر شده و گیاهانِ کاشتهشده در برابر آفات، بیماریها و تغییرات آبوهوایی آسیبپذیرتر شوند.
* تهدید سلامت عمومی: شاید خطرناکترین پیامد این کار، آلودگی هوا و انتشار گازهای سمی است که مستقیماً باعث بروز بیماریهای تنفسی برای شهروندان و رهگذران میشود.
* خطر در جادهها: کاهش دید افقی ناشی از دودِ غلیظ، بارها زمینهساز تصادفات تلخ جادهای شده است.
سوزاندن، سادهترین راه است اما بهترین راه نیست. میتوان با کمی تغییر در روشهای کشاورزی، نهتنها از این معضل جلوگیری کرد، بلکه به تقویت زمین نیز کمک کرد:
1. استفاده از تجهیزات مدرن: بهکارگیری کمباینهای مجهز به کاه خردکن و استفاده از دیسک برای برگرداندن بقایای گیاهی به دلِ خاک.
2. تسهیل تجزیه گیاهی: با آبیاری سنگین و اورهپاشی، میتوان روند پوسیدگی بقایا را سرعت بخشید و آنها را به کود آلی تبدیل کرد.
3. پرورش رتون: در مزارع برنج، میتوان کاه و کلش را بین ساقهها پخش کرد تا علاوه بر جلوگیری از رشد علفهای هرز، رطوبت خاک حفظ شده و زمینه برای پرورش «رتون» فراهم شود.
4. نقش نهادها: آموزش هدفمند به کشاورزان در کنار نظارت دقیق و اعمال قانون برای خاطیان، لازمهی عبور از این بحرانِ محیطزیستی است.
خاک، امانتی است که باید برای نسلهای بعد بماند. بیایید به جای پاک کردنِ صورتمسئله با آتش، با روشهای اصولی، زمین را برای برداشتِ محصولی باکیفیتتر در آینده آماده کنیم.
https://yaftenews.ir/notes/social/52150-traw-and-field-stubb.htmlپایگاه خبری یافته