Nolan Writes

Channel created

چند آمار برای اینکه وضعیت خودتون توی جهان رو بهتر درک کنید و تصور نکنید که «دیگه بدتر از این که نمی‌تونه بشه» - ۲.۲ میلیارد نفر آدم توی جهان (حدود ۲۷٪ از جمعیت زمین) دسترسی به آب آشامیدنی سالم ندارن. خیلی‌هاشون باید کیلومترها راه برن و دبه‌های ۲۰-۳۰ کیلویی…

چند آمار برای اینکه وضعیت خودتون توی جهان رو بهتر درک کنید و تصور نکنید که «دیگه بدتر از این که نمی‌تونه بشه»

- ۲.۲ میلیارد نفر آدم توی جهان (حدود ۲۷٪ از جمعیت زمین) دسترسی به آب آشامیدنی سالم ندارن. خیلی‌هاشون باید کیلومترها راه برن و دبه‌های ۲۰-۳۰ کیلویی روی دوش‌شون حمل کنن تا به منابع آب آلوده و پر از کثافت برسن و همون رو بیارن برای خانواده‌هاشون.

- ۳.۵ میلیارد نفر (حدود ۴۳٪ از جمعیت زمین) دسترسی به توالت (سرویس بهداشتی) ایمن ندارن. سرویس بهداشتی ایمن یعنی چی؟ یعنی توالتی که منحصرا برای خانواده‌ی خودت باشه و مدفوع رو ببره توی یه سیستم فاضلاب تا در معرض مدفوع نباشی. خیلی‌هاشون از توالت‌های مشترک استفاده می‌کنن که باید کیلومترها براش راه برن که مثلا ۵۰-۱۰۰ تا خانواده به طور مشترک ازش استفاده می‌کنن. دری که قفل بشه نداره و باید یکی بیاد نگهبانی بده تا کسی وارد نشه موقع حرکتت. پر از حشره است. خیلی‌ها هم انقدر دورن یا نمی‌تونن سراغ این توالت‌ها برن که مجبورن هر گوشه‌ای تونستن مدفوع کنن. برای جنس مونث‌هاشون موقع چنین کاری همواره خطر تجاوز وجود داره.

- ۷۵۰ میلیون نفر (حدود ۹.۵٪ جمعیت زمین) دسترسی به برق ندارن.

- ۲.۳ میلیارد نفر (حدود ۲۹٪ جمعیت زمین) سوخت پخت‌وپز پاک ندارن. یعنی چی؟ یعنی با سوزوندن مدفوع حیوانات، زباله (مثل تایر اتوموبیل)، نفت‌سفید، زغال، زغال‌سنگ، هیزم و .... توی محیط خونه‌شون می‌تونن آشپزی کنن. آلودگی‌های این سوخت‌های ناپاک پخت‌و‌پز در خانه، باعث مرگ سالیانه ۳.۲ میلیون نفر در سال میشه.

فیلمای جنگی زیادی دیدم ولی فیلم دانمارکی Under Sandet (Land of Mine) یه چیز دیگه است. جنبه‌های انسانی عمیقی درباره‌ی جنگ توش می‌بینید. سریال اسرائیلی Valley of Tears هم توصیه می‌کنم. قسمت Men Against Fire توی سریال Black Mirror هم زیباست (فکر کنم قسمت ۵ از فصل ۳ بود).

درباره‌ی فضیلت‌ها و بقا

در یهودیت اولیه، دنیای پس از مرگی وجود نداشت. این ماجرا رو توی می‌تونین بشنوین. یه پادشاه یهودی (حزقیا) که نزدیک مرگش بوده، از یهوه می‌خواد که اون رو نکشه و به عمرش اضافه کنه، چونکه مردگان هیچکاری نمی‌تونن بکنن، حتی نمی‌تونن خدا رو ستایش کنن:

«زیرا گور نمی‌تواند تو را ستایش کند، مرگ نمی‌تواند سرود ستایش تو را بخواند؛ آنان که به گودال فرو می‌روند، به وفاداری تو امید ندارند. زندگان، زندگان، تو را می‌ستایند، چنان‌که من امروز می‌ستایم...»
اشعیا ۳۸: ۱۸-۱۹

داوود پادشاه هم در مزامیر حرف مشابهی می‌زنه:

«زیرا در مرگ، یاد تو نیست؛ در گور چه کسی تو را شکر خواهد گفت؟»

«چه سودی است در گرفتن جانم، در فرو رفتنم به گودال؟ آیا خاکِ گور می‌تواند تو را بستاید؟ آیا می‌تواند وفاداری تو را اعلام کند؟»

این‌ها رو گفتم تا مثالی داشته باشیم از اندیشه‌ای که براش بقا مهمترین چیزه. در این اندیشه، وقتی زندگی‌ای نباشه، هیچ فضیلتی قابل پیگیری نیست. چون مردگان هیچ کاری نمی‌تونن بکنن. هیچ چیزی رو درک نمی‌کنن و وجود ندارن.

آیا این‌ها یعنی هیچ چیز دیگری مهم نیست و نمی‌تونه زندگی رو غنی‌تر از بقا کنه؟ نه. بیا با این مثال درکش کنیم: تو یک زندگی داری و بقای تو 1 هستش. بقیه‌ی چیزها (هر فضیلتی) 0 هستن. اگر فقط بقا داشته باشی کمتر از کسی هستی که هم بقا داره هم یه فضیلت (10). اگر یه فضیلت داشته باشی (10) کمتر از وقتی هستی که دو فضیلت داشته باشی (100). و الی آخر (1000 و ...).
ولی اون بقا 1 توئه، بدون اون 1، هیچ اهمیتی نداره که چندتا 0 داشته باشی، جواب فقط هیچه. صد هزارتا فضیلت، بدون بقا باز هم هیچه. فضیلت‌ها می‌تونن زندگی رو غنی‌تر کنن ولی هیچوقت اونقدر ارزشمند نیستن که جایگزین بقا بشن. چون هیچ صفری جای اون تک 1 رو نمی‌تونه بگیره.

روند عاقلانه اینه که اگر توافق‌شون نشد، دست به حذف عناصر نامطلوب و مخالف توی رژیم بزنن تا فقط کسایی باقی بمونن که موافق توافقن.

آسیب این رویافروشی‌ها صرفا جانی هم نیست. می‌تونه باعث تصمیمات مالی فاجعه‌ای هم بشه. فرض کن یه بنده‌خدایی یه میلیارد جمع کرده بوده که یه ماشینی بخره، اومده نشسته پای منبر این جماعت، بهش تلقین کرده بودن که «تا عید اینا افتادن، سرمایه‌گذارای غربی هم صدها میلیارد دلار همون ۹۰ روز اول میان سرمایه‌گذاری می‌کنن و حسابی ریال قوی میشه، می‌تونی با همین پول بهترین ماشینای خارجی رو بخری».
حالا این بنده‌ی خدا جوگیر شده و اون موقع ماشین رو نخریده، پولشم ریال نگه داشته، هنوزم انقدر با چرندیات فریبش میدن که باز دست‌دست کنه، یه مدت دیگه باید در حالی که صنایع فلزی و ... کشور آسیب دیدن و یه تورم حسابی بیشتر خواهیم داشت، پاشه بره همون ماشین رو بخره که نمی‌تونه، میره یه موتور سیکلت قدیمی میخره با همون پول، یه بادی هم به کله‌اش می‌خوره تا دیگه رویافروشی رو جدی نگیره.

یه جمله‌ی معروفی وجود داره که میگه:
«اگر نخوای حقارت بکشی، بیشتر حقارت می‌کشی».

توی خیلی از موارد درست بود.‌ ولی نمی‌تونست همیشه درست باشه. چون توی زندگیم و تاریخ، افرادی بودن که حقارت رو چشیدن و دیدن نمی‌خوان این وضعیت ادامه پیدا کنه، خودشون رو قوی کردن و به اون حقارت پایان دادن. ورژن آپدیت شده‌اش برای من اینه:
«اگر ضعیف بمونی و نخوای حقارت بکشی، بیشتر حقارت می‌کشی»

صدام حسین ۱۸۰ هزار نفر از کردها رو توی ۱۹۸۸ کشت و مدت کوتاهی بعد از جنگ خلیج فارس هم ۳۰-۶۰ هزار نفر دیگه رو توی عراق کشت.

یه پیامی از یکی از دوستان:

آقا در مورد پراکسی ها، من یه واقعه تاریخی رو میگم دوست داشتی برای مخاطبای کانال هم بذار مخصوصا اونایی که منتظر منجی عالم بشریت حضرت دانلد ترامپ هستن.
در جریان جنگ خلیج فارس (۱۹۹۱) و ازادی کویت، جورج بوش پدر میاد یک بیانیه میده که آی مردم عراق الان نوبت شماست که کشورتون رو پس بگیرید. در جریان همین اعلامیه هم پرواز ممنون اعلام میکنه و تانک ها و هلیکوپتر های ارتش صدام که به قصد سرکوب بلند میشدن رو درجا میزدن، کردا از شمال و شیعیان از جنوب حرکت میکنن و هر روز پیشروی میکردن، ولی یهو منجی عالم بشریت اون زمان تصمیم میگیره که نه بیخیال و پرواز ممنوع رو لغو میکنه اگر اشتباه نکن به اسم جابجایی اداری به ارتش عراق اجازه پرواز بالگرد هاشو میده، اونا هم شیعیان و کرد هارو سرکوب میکنن به روایاتی حرف از ۳۰۰ هزار کشته هست. عملا همه رو سلاخی کردن. دلیل چی بود؟ کاملا مشخص نیست چرا این تصمیم رو گرفت ولی حدس هایی هست که شیعیان تحت حمایت ج.ا بودن و بوش پدر حس کرد که اگر اینا قدرت بگیرن ج.ا عراق رو کی میخواد جمعش کنه. به هر حال هرچه که بود برای منافع خودشون معترضین عراقی رو به کام مرگ فرستاده بودن، معترضینی که به تصمین ایالات متحده رفتن حکومت صدام رو ملق کنن.

#پی‌نوشت خودم: جزییات رو فعلا نمی‌تونم تایید کنم ولی بعدا درباره‌ی کلیت این واقعه منبع می‌ذارم.

به هر صورت، اگر اولویت شما بهبود زندگی مادی خودتون و فرزندانتونه، می‌‌تونیم همراه هم پیش بریم. ممکنه لازم شه بجنگیم. ممکنه لازم شه کارهای بدی کنیم. ممکنه لازم شه روی جونمون ریسک کنیم و حتی شاید بمیریم. ولی اگر روحیه‌ی شهادت‌طلبی دارید و می‌خواید برای یه…

ترامپ: «تنها چیزی که برای ایران باقی مانده منابع آبی‌اش است و هدف قرار دادن آنها ویرانگر خواهد بود.» (براتون قبل از اینکه هرکسی بگه، گفتم اگر جنگ پیش بره سدهای آب هم هدف خواهند بود. حرفای منو جدی بگیرید)

سدهای آبی هم می‌تونن هدف باشن، همونطور که توی جنگ جهانی دوم با عملیات «چاقوهای تیز» سدهای آلمان رو زدن

راه‌حل‌های آمریکا باید شامل اقداماتی باشن تا گذر زمان رو به نفع آمریکا کنه. فعلا سپاه فکر می‌کنه (درست یا غلط) که گذر زمان به نفعشه. هر وقت حس کنه که گذر زمان مزیتی براش نداره و به نفع آمریکاست، تن به خواسته‌های ترامپ میدن. جزئیات این «محاصره‌ی دریایی» که ترامپ گفته رو نمی‌دونم ولی اگر به این معنی باشه که رژیم نذاره کشتی‌های دیگه رد شن و آمریکا هم نذاره کشتی‌های ایران رد شن، فععععک نکنم که این معادله‌ی «گذر زمان» رو تغییر بده. امیدوارم به برق هم دیگه فکر نکنن یا در حد لفظ هم دیگه مطرح نشه. این یکی شوخی نیست و تبعاتش برای ما مردم ۹۰ میلیونی فراتر از تصوره.

به هر حال هر راه‌حلی که ترامپ بخواد بده باید کاری کنه تا گذر زمان به ضرر غرب نباشه و فقط به ضرر سپاه باشه. اگر به ضرر جفتشون باشه هم باز سپاه این ماجرا رو ادامه میده چون تحمل بیشتری در برابر خسارت داره که غرب چنین مقاومتی نداره.

به عنوان جدی‌ترین صهیونیست ایرانی، فکر می‌کنید مشکل من با فلسطینی‌ها (و حامیان چپ‌شون) چیه؟ شاید بسیاری از ایرانی‌ها فازشون «چون ما آریایی هستیم عرب نمی‌پرستیم» باشه یا از فلسطینی‌ها بدشون بیاد ولی من اتفاقا دلسوزشونم هستم. از اینکه بخاطر نفرت‌هاشون حاضرن زندگی و آینده‌ی خودشون و بچه‌هاشون رو به فنا بدن غمگین می‌شم. این «مدافعین» چپ‌شون هم کاسه‌ی داغ‌تر از آش هستن و اون‌ها رو با تشویق در جهت نفرت، بیشتر به‌فنا میدن. هیچ نفرت دیگری هم برای من تفاوتی نداره. اگر یه قماشی رو ببینم که حاضرن برای نفرتشون زندگی و آینده‌ی خودشون رو به‌فنا بدن، من هیچوقت ازشون حمایت نمی‌کنم. آدم عاقل به زندگی و آینده‌ی خودش و فرزندانش فکر می‌کنه.

دنیای من همون دنیای واقعی‌ایه که بیرون توی زندگی واقعی تجربه کردین ولی هذیان مجازی شاید باعث شده فراموش کنید.

دنیایی که توش ضعیف‌ها زیر پا له میشن و اگر کسی می‌خواد زیر پا له نشه باید خودش رو قوی کنه.

دنیایی که اگر فایده‌ای برای هیچ‌کسی نداشته باشی، بود و نبودت هم براشون فرقی نمی‌کنه.

دنیایی که اگر عرضه و پتانسیل نشون ندی، قدرتمندترها جدیت نمی‌گیرن و حمایتی ازت نمی‌کنن چون اگر قرار بود منابعشون رو پای هرکسی هدر بدن، قدرتمند نمی‌شدن.

دنیایی که توش برای به دست آوردن هر چیزی باید «هزینه» بدی و کدتقلب و میانبرهای فوری برای کسب چیزهای بزرگ و با ارزش وجود نداره.

دنیایی که اگر ضعیف باشی و پول نداشته باشی حتی بچه‌ات هم به حرفت گوش نمیده چه برسه به دشمن تا دندون مسلح‌ات.

و در این دنیا صلح از طریق قدرت به دست میاد. ضعیف‌ها نمی‌تونن عامل صلح باشن. نمی‌تونن عامل هیچ چیزی باشن. فقط می‌تونن نظاره‌گر وقایع باشن. و تا وقتی از ضعیف بودنشون حالشون بهم نخوره، وضعیت‌شون تغییری نمی‌کنه. فقط به بازی گرفته میشن و مدام ازشون سواستفاده میشه.

این شعر امرؤ القيس، شاعر عرب پیش از اسلام شاید بعد از ۱۵ قرن هنوز هم جالب توجه باشه:

«جنگ در ابتدا جوان و زیباست،
با زینت‌هایش هر نادانی را فریب می‌دهد.
اما وقتی شعله‌ور می‌شود و آتش آن اوج می‌گیرد،
پیر و بی‌دوست بازمی‌گردد.
پیرزنی که موهایش را تراشیده و چهره‌اش دگرگون شده
و برای بوییدن و بوسیدن نفرت‌انگیز است.»

«الحَرْبُ أَوَّلُ ما تكونُ فَتِيَّةً
تَسْعَى بِزِيْنَتِها لكلِّ جَهُولِ
حتى إذا اسْتَعَرَتْ وَشَبَّ ضِرَامُها
عَادَتْ عَجُوزًا غيرَ ذاتِ خَلِيلِ
شَمْطَاءَ جَزَّتْ رَأْسَهَا وَتَنَكَّرَتْ
مَكْرُوهَةً لِلشَّمِّ والتَّقْبِيلِ»

یه شرط‌بندی و آزمایش انسانی:

موافقین «برقو بزن از آخوند خلاص میشیم» رو میفرستیم یه استان، فقط خودشون باشن. برق نداشته باشن. نه برق نه هرچیزی که با برق تولید می‌شه. روشون به تناسب جمعیتشون نیروهای سرکوب رژیم رو حاکم می‌کنیم.  اگر بعد از یک سال توی اون استان بر سپاه مسلح پیروز شده بودن، ما هم قبول می‌کنیم عمو ترامپ بیاد برق مارم بزنه همگی آزاد شیم، اگر هم بعد از یه سال (با فرض اینکه زنده مونده باشن) کونشون بوی گوه میداد چون از لوله‌هاشون آب بیرون نمیومد (و تولید دستمال توالت هم برق نیاز داره) دیگه دهنشون رو ببندن چون الان تعفن دهنشون از تعفن کونشون توی اون موقع کثیف‌تره.

«راهکار» بعدی جماعت منتظر منجی:

آمریکا و زدن برق و بمب اتم هم مارو نجات ندادن. حالا وقتشه که دست به دامن سیارک‌ها و شهاب‌های فضایی شیم تا از فضا بیاد بخوره توی ایران (و حتی کل سیاره‌ی زمین) بلکه شاید اینطوری نجات پیدا کنیم.

هر وقت جای سیرک و کارناوال بپا کردن توی خارج، اپوزیسیونی داشتید که چنین کارهایی بکنه اون موقع صحبت از «راه‌حل» کنید. بدون پول هیچ راه حلی وجود نداره. اوناییم که ادعاشو داشتن تهش به «آمریکا بمب اتم بزنه ایران آزاد شه» رسیدن.