مخفیگاه من

رابرت، من دوشنبه‌های این ترم دانشگاه رو دوست ندارم!

وقتی هدفت برات جدی شده باشه، کم‌کم یاد می‌گیری وقت و انرژیت رو پای هرچیزی هدر ندی.

امروز سر کلاس هوش‌مصنوعی، استادمون بهمون گفت: «برای پیشرفت و ارتقای فردی، باید توو موقعیتِ "خودمم و خودم" قرار بگیرین.» جدی بی‌راه هم نمی‌گفت؛ ما خیلی وقت‌ها برای شروع یا ادامه دادن، دنبال کاتالیزور می‌گردیم؛ یه پارتنر، یه استاد، یه گروه یا حتی کسی که مطمئنمون کنه داریم راه رو درست می‌ریم. این‌ها می‌تونن کمکمون کنن، اما هیچ‌کدوم نمی‌تونن جای ما رشد کنن. یه جایی باید صداهای بیرون رو کم کنی و با خودت روبه‌رو بشی؛ ببینی واقعاً چی می‌خوای، کجا‌ها کم گذاشتی و چه چیزی تورو از حرکت نگه داشته. اون‌جا دیگه نمی‌تونی تمام مسئولیت تصمیم‌هات رو به گردن بقیه بندازی یا منتظر بمونی کسی بیاد و از جایی که خودت متوقف شدی، راهت بندازه. خودتی و خودت؛ با کل داشته‌ها، کمبودها، ترس‌ها و توانایی‌هایی که شاید هنوز جدی‌شون نگرفتی. در واقع، رشد کردن از جایی سرعت می‌گیره که به‌جای انتظار برای تغییر شرایط، سهم خودت رو از تغییر بپذیری و برای محقق کردنش قدم برداری.

احترام زیادی برای آدم‌های متخصص قائلم؛ آدم‌هایی که رشته‌شون رو پیدا کردن، براش زحمت کشیدن، ساعت‌ها مطالعه کردن و سال‌ها تجربه به دست آوردن تا به سطحی از تخصص برسن که بشه بهشون اعتماد کرد و روی دانششون حساب باز کرد. به نظرم این آدم‌ها هر جایگاهی که به دست بیارن و هر دستمزدی که بگیرن، حقشونه. چون چیزی که ارائه می‌دن فقط زمان و انرژی‌شون نیست؛ پشت تخصصشون سال‌ها یادگیری، تجربه و مهارته که به‌سادگی و یک‌شبه به دست نیومده.

رنج کشیدنت حیف می‌شه اگه درس نگیری.

بعضی‌ها به‌قدری خوش‌وایبن که دلت می‌خواد از دور بغلشون کنی و زیر لب بهشون بگی: «مرسی که با بودنت توو این روزهای جهنمی، به زندگی رنگ‌وبوی بهشت می‌دی.»

آدم به خودش که بدهکار بشه، هیچ طلبکاری جلودارش نیست؛ مخصوصاً وقتی مدت‌هاست با این دروغ که «حالا هنوز وقت هست.» سر خودشو شیره می‌ماله و هی یه تیکه از خواسته‌هاشو می‌ندازه جلوی سگِ روزمرگی تا بخوره. نکن؛ چون یه روز برمی‌گردی، پشت سرت رو نگاه می‌کنی و می‌بینی از اون همه چیزی که می‌خواستی، فقط یه گورستون از آرزوهای دفن‌شده‌ت مونده.

قراره خیلی سخت بگذره؛ اما تو تسلیم نشو. بمون و حتی اگر دلت لرزید، محکم قدم بردار.

یه جایی از زندگی بالاخره می‌فهمی که نباید با خط‌کش بقیه، خودتو اندازه بگیری؛ چون هرچیزی که چشمتو می‌گیره، لزوماً ارزش به‌دست آوردن نداره و هرمسیری که همه می‌رن، قرار نیست به مقصد تو برسه. من ترجیح می‌دم به‌جای جلو زدن از دیگران، حواسم باشه از خودِ دیروزم عقب نمونم؛ آخه هیچ پیشرفتی نمی‌ارزه به این‌که واسه رسیدن بهش، خودمو جا بذارم.

خوشبختانه، یه شوقی درونم زنده‌ست که نمی‌ذاره به همین دانسته‌های محدودم بسنده کنم؛ انگار مدام هلم می‌ده که بیشتر بخونم، تجربه‌های جدید داشته باشم و از روبه‌رو شدن با ناشناخته‌ها نترسم. توو این دنیایی که همه‌چیزش لحظه‌به‌لحظه درحال تغییره، فکر می‌کنم مهم‌ترین داراییم همین اشتیاقیه که باعث می‌شه هیچ‌وقت به یادگیری نه نگم.

توی یکی از همین شب‌های طولانی بزرگسالی، وسط سکوت خفه‌ی اتاقت، زمانی که داری کلید تمام دلتنگی‌هات رو می‌چرخونی و زل زدی به گل‌های قالی، یه‌هو دوزاری کجت راست می‌شه؛ اون‌جاست که بند‌ناف توقعت رو از جماعت رنگارنگ و بازی‌های دم‌دستی‌شون می‌بُری، به آه و ناله‌هات فرصت می‌دی بگذرن و از تک‌تک خنجرهایی که توو پشتت فرو کردن، پله‌ای می‌سازی برای بالا اومدن از جایی که یه روز خیال می‌کردی ته خطه.

آدم تا به بن‌بست نرسه، نمی‌فهمه چقدر خوب بلده دیوارهای دورش رو خراب کنه.

تکرار، واسه کسی که دل‌بسته‌ی چیزهای اصیله، ملال‌آور نیست؛ یه جور پناهگاهه.

بعضی وقتا یه تصمیم کوچیک می‌گیری و سال‌ها بعد می‌فهمی نصف زندگی‌ت از همون‌جا عوض شده. بدون اینکه اون روز بفهمی اتفاق مهمی افتاده.

راستش، من نمی‌تونم آدم‌ها رو صرفاً با چندتا ویژگی ظاهری توی ذهنم جا بدم. برای من، جذابیت از همون گپ‌وگفتی شروع می‌شه که کمک می‌کنه دنیا رو از زاویه‌ی تازه‌ای ببینم؛ از حرف‌هایی که چیزی برای کشف کردن دارن و رفتاری که بهم فرصت اعتماد کردن می‌ده. به‌نظرم آدم‌ها با اثری که به‌مرور روی قلبت می‌ذارن، برات موندگار می‌شن.

با تمامِ وجود نيازمندِ یک سفر به خودِ رشت و جنگل‌های رشت هستم. توی یه کلبه‌ی چوبی برای چند روزی زندگی کنم، بدونِ حضورِ هیچ نوع آدم انرژی‌خوار و هیچ‌نوع فضای مجازی.

شاید ما این‌همه دنبال شعر و موسیقی و داستان نمی‌ریم که چیزی برای سرگرم‌شدن پیدا کنیم؛ دنبال تکه‌ای از خودمون می‌گردیم که هیچ‌وقت نتونستیم درست توضیحش بدیم. برای همینه که گاهی یه جمله، یه آهنگ یا یه شخصیت خیالی، بیشتر از صدتا آدم ما رو می‌فهمه؛ چون چیزی رو به زبون میاره که مدت‌ها توی ما بوده، اما اسم نداشته. شاید هنر، شکل دیگه‌ای از دیده‌شدن باشه؛ دیده‌شدن بخش‌هایی از ما که حتی خودمون هم بلد نیستیم ببینیم.

غروبِ جمعه‌ست و من، یه آهِ عمیقم.

نمی‌دونم اگه کوما‌ن نبود، جمعه‌ها قرار بود چقدر برام طاقت‌فرسا بگذره.

آدمی جایزالخطا نیست، آدمی حتمی‌الخطاست؛ تو دفعه‌ی اولته که داری زندگی می‌کنی و با هیچ دفترچه‌ی راهنمایی به این دنیا نیومدی که از خودت انتظار داشته باشی همیشه درست انتخاب کنی. زمین می‌خوری، اشتباه می‌کنی، گاهی هم همه‌چی خراب می‌شه و بعد تازه می‌فهمی کجای مسیر رو غلط رفتی؛ اصلِ ماجرا هم همینه. قرار نیست هر خطایی رو بهونه‌ای برای شکنجه‌ی خودت کنی؛ ازش چیزی یاد بگیر، خودت رو ببخش و دوباره راه بیفت. باور کن بعضی از قشنگ‌ترین بخش‌های زیستن، دقیقاً از جایی شروع می‌شن که جرئت می‌کنی بلد نبودنت رو بپذیری.

https://t.me/Ye_Australiaei بود: "کسی را انتخاب کنید که صرف‌نظر از موقعیت، با احترام ارتباط برقرار کند. خشم هرگز بهانه‌ای برای بی‌احترامی نیست."

و چه درس‌های گران‌بهایی که تقدیر، تا بدین‌جا، بر لوحِ وجودم حک کرده است.

آدم‌ها چه می‌دونن من چقدر جنگیدم تا روحم رو به تاریکی نفروشم، وقتی این روزگارِ بی‌ملاحظه هربار با ترفندهای غافلگیرکننده‌ش سعی داشت آلوده‌م کنه؟ نه، کسی ندید. هیچ‌کس ندید من چه چیزهایی رو شب‌به‌شب بی‌صدا دفن کردم تا امروز از خودم نترسم؛ تا هنوز بتونم توی چشم‌های خودم نگاه کنم.

بزرگ‌تر که شدم، «باشه» جای خیلی از توضیح‌هامو گرفت.