میوهخواری راز تندرستی ویگانه راه رسیدن به صلح جهانی گرگان

☀️🧠❤️
لطفا تا آخر مطالعه کنید🧠📚
ما تربیت نشدیم ...


■تربیت ما بیش از این نبوده است که به بزرگ‌ترها احترام بگذاریم، کلمات زشت نگوییم، پیش دیگران پای خود را دراز نکنیم، حرف‌شنو باشیم، صبح‌ها به همه سلام کنیم، دست و روی خود را با صابون بشوییم، لباس تمیز بپوشیم، دست در بینی نبریم و… اما ساده‌ترین و ضروری‌ترین مسائل زندگی را به ما یاد ندادند.
□کجا به ما آموختند که چگونه نفس بکشیم، چگونه اضطراب را از خود دور کنیم، موفقیت چیست، ازدواج برای حل چه مشکلی است، در مواجهه با مخالف چگونه رفتار کنیم...

●در کودکی به ما آموختند که چموش نباشیم، اما پرسشگری و آزاداندیشی و شیوه‌های نقد را به ما نیاموختند.

○داگلاس نورث، اقتصاددان آمریکایی و برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۳ میگوید: "اگر می‌خواهید بدانید کشوری توسعه میابد یا نه، سراغ صنایع و کارخانه‌های آن کشور نروید. اینها را براحتی می‌توان خرید یا دزدید یا کپی کرد! میتوان نفت فروخت و همۀ اینها را وارد کرد. برای اینکه بتوانید آیندۀ کشوری را پیش‌بینی کنید، بروید در دبستان‌ها! ببینید آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش می‌دهند.

■مهم نیست چه چیزی آموزش می‌دهند؟ ببینید چگونه آموزش می‌دهند؟ اگر کودکانشان را پرسشگر، خلاق، صبور، نظم‌پذیر، خطر‌پذیر، اهل گفتگو و تعامل و برخوردار از روحیۀ مشارکت جمعی و همکاری گروهی تربیت میکنند؟ مطمئن باشید که آن کشور در چند قدمی توسعۀ پایدار و گسترده است".

●از"نفس کشیدن" تا "سفر کردن" تا "مهرورزی" به آموزش نیاز دارد. بخشی از سلامت روحی و جسمی ما در گرو "تنفس صحیح" است. آیا باید در میان‌سالی یا حتی پیری، گذرمان به یوگا بیفتد تا بفهمیم تنفس انواعی دارد و شکل صحیح آن چگونه است و چقدر مهم است؟!

○به ما حتی نگاه کردن را نیاموختند. هیچ چیز به اندازۀ "نگاه" نیاز به آموزش و تربیت ندارد. کسی که بلد است چطور ببیند، در دنیایی دیگر زندگی میکند؛ دنیایی که بویی از آن به مشام بینندگان ناشی نرسیده است.

■هزار کیلومتر، از شهری به شهری دیگر میرویم و وقتی به خانه برمیگردیم، چند خط نمی‌توانیم دربارۀ آنچه دیده‌ایم بنویسیم. چرا؟ چون در واقع "ندیده‌ایم". همه چیز از جلو چشم ما گذشته؛ مانند نسیمی که بر آهن وزیده است.

□بسیارند پدرانی که نمی‌دانند اگر همۀ دنیا را برای دخترشان فراهم کنند، به اندازۀ یک‌بار در آغوش گرفتن او و بوسیدن روی او، به او آرامش و اعتماد به نفس نمی‌دهد. من پدرانی را می‌شناسم که در آتش محبت فرزندانشان می‌سوزند و برای رفاه و آسایش آنان سر از پا نمی‌شناسند، اما تا دهۀ هفتاد یا هشتاد عمرشان نفهمیده اند که فرزندانشان بیش از خانه و ماشین، به آغوش گرم آنها نیاز دارند و او باید آنان را لمس می‌کرد و می‌بوسید و دست محبت بر سر و روی آنان می‌کشید. بسیارند کسانی که نمی‌دانند...

●در جامعه‌ای که از در و دیوار آن، سخن از حق و باطل می‌بارد، کسی به ما یا فرزندان ما یاد نداده که چگونه از حق خود دفاع کنیم! چطور زندگی کنیم! نگاه کردن، شنیدن، گفتن، نفس کشیدن، راه رفتن، خوابیدن، سفر کردن، بازی، تفریح، مهرورزی، عاشقی، زناشویی و اعتراض، بیشتر از املا و انشا نیاز به معلم و آموزش دارند.

نتیجه:به ما آموزش ندادنند ؟❤️
چون آموزگاران ما هم بدرستی اموزش ندیدند!
ما قربانی قربانیان دگر هستیم😱
آموزش ،الفبای خردمندیست🧠

ی.م❤️🧠☀️

لطفا بدقت بخوانید📚

ما در اسارت زبانیم


■به قول هایدگر در کتاب «هستی و زمان»، "زبان خانه‌ی هستی است"؛ خانه‌ای که ما در چارچوب آن ساکنیم. خانه‌ای که در آن تنفس می‌کنیم؛ رابطه برقرار می‌کنیم، و حتی خصوصی ترین افکار و تخیلات و احساسات درونی ما هم در قالب زبان صورت می‌گیرد. تو حتی در قالب کلمات با خودت فکر می‌کنی. حتی اگر توهم هم بزنی توهماتت در قالب کلمات است. شکل احساساتِ تو را کلماتی که در فرهنگت آموخته‌ای شکل می‌دهد. حتی آرزوهای تو را کلماتی‌که در کودکی آموخته‌ای تعیین می‌کند. همان زبانی که از جامعه آموخته‌ای. آدمی مخفیست در زیرِ زبان.
□کنفوسیوس حکیم باستانی چین می‌گوید هر ظلمی در جهان از ظلم بر کلمات آغاز می شود. یعنی هیچ ظلمی نیست در جهان مگر اینکه آغازگر این ظلم و خاستگاه این ظلم ظلمی ست که با واژه ها شده است. برای همین است بشر بعد از هزاران سال فلسفه‌ورزی آخرش به اینجا رسید که به جای این همه طُرّحات‌بافی در مورد همه چیزِ عالم، مهم‌ترین کارِ فلسفه باید تحلیل زبان باشد. چراکه خیلی از مسایل فکری و فلسفی و الاهیاتی که بشر هزاران سال رویشان نزاع کرده و خون داده داده و ریخته، اصلاً مساله نیستند؛ یک سری سوء‌تفاهم‌های زبانی‌اند.

●تکلیف واژگان و گزاره‌ها و معنای آنها که را مشخص کنی کلّ مساله و آن ساختمان پر زرق و برقی که رویشان ساخته شده فرو می ریزد. کار فلسفه شفاف‌سازی زبان است. پرده از چهره‌ی زبان برانداختن و کلمات را تحلیل کردن. اصلا تفکر یعنی زبانِ خودت و زبانِ چیزهایی را که می‌شنوی تحلیل کنی. خُرد کنی. ابهام‌زدایی کنی. تا ببینی تهش چیزی می‌ماند یا نه. و صدالبته؛ عالمِ سیاست بالعکس است؛، اصلا قداست و قدرت و بقایش به ابهامِ زبانی است. کلمات هرچه مبهم تر؛ بهتر و ماندگارتر.

○کلمات رفتار و حالات ما را در کنترل خود دارند. فرض کنید مثلا قرن‌ها به بیمارِ روانی، مجنون یا دیوانه می‌گفتند؛ یعنی جن‌زده و دیوزده. همین یک کلمه خودش یک جهان است؛ یک چارچوب است که هم نحوه‌ی نگاه آدمها به مجنونها و دیوانگان را شکل می‌داد و هم نحوه ی درمانشان. یا مثلا مردی را تصور کنید که سالها با تمام مهر و عشقش از بچه ای مواظبت می‌کند و بچه به او "پدر" می‌گوید. حالا یکهو این بچه می‌فهمد که این مرد ناپدری او است. کلمه‌ی "پدر" جای خودش را به کلمه‌ی "ناپدری" می‌دهد. همه چیزِ دنیایِ او به هم می‌ریزد. احساسات و رفتارِ آن بچه. یا مثلاً فرض کنید شما اسم درد قفسه‌ی سینه‌تان را بگذارید قولنج کردن؛ تمام حس و حال و رفتارتان عوض می‌شود. یا اسم کسی را که به شما فحش می‌دهد و توهین می‌کند، در دلتان بگذارید روانی و دیوانه؛ واکنشتان عوض می‌شود. حتی رابطه‌ی شما با خداوند نیز تحت تاثیر کلمات است. نحوه‌ی احساس و رفتار شما با خدایی که خود را عبد و برده‌ی او می‌نامید خیلی با خدایی که او را رفیق یا پدر یا مادر خود می‌نامید متفاوت است.

■تمام کلمات اینگونه‌اند. حال شما با برخی کلمات خراب می‌شود و با برخی خوب. مثلا دزد، دروغگو، فریبکار، خوشتیپ، مهربان، و ... . حتی اختراع برخی کلمات می‌تواند به انقلاب اجتماعی در یک جامعه بینجامد. کافیست کلماتی مثل کافر، رافضی، بورژوا، رفیق و ... را در تاریخ ادیان و اندیشه‌ها دنبال کنید. یا مثلا یک راهپیمایی مردمی را اعتراض مدنی نام نهادن یا شورش گفتن. کلمات، تماما بر همه چیز تاثیر می‌گذارد. یا مثلا بدترین روابط خانوادگی بین زن و شوهر با یکدیگر و یا والدین با بچه‌ها را می‌توان با تغییر کلماتشان نزدیک پنجاه شصت درصد تغییر مثبت داد. یا مثلا یک مشکل خانوادگی (مثلا ارتباط بیرون زناشویی) را می‌توان با یک کلمه‌ی خیانت به بحران تبدیل کرد.

□یک فرهنگ و ملت را با دایره ی واژگانش می‌توان شناخت. اصلا عقب‌ماندگی و پیشرفت یک ملت نیز در گرو کلمات و واژگانش است (تحقیقات مک‌للاند را در مورد انگیزه‌ی پیشرفت و رابطه‌ی آن با داستان‌ها و کتاب‌های دوران کودکی ببینید). تا کلماتمان عوض نشود تحولی نیز رخ نخواهد داد. یعنی، اولا حال آدم‌ها را نمی‌شود از جامعه جدا کرد، و دوماً محال است افراد و جوامع حالشان خوب شود بدون آنکه زبانشان خوب شود. حتی حال فردی‌مان نیز با تعویض کلماتمان عوض می‌شود. زبان، خانه‌ی هستی است.
ی.م📚🧠👅

😍❤️🌷

همانگونه که هستیم خوبست بشرطی که مهربان باشیم❤️

اگر قصد تو خودنمایی برای آدم های سطح بالاست، 😤
آن را فراموش کن. آنها در هر صورت تو را تحقیر خواهند کرد😳
و اگر برای آدم های سطح پایین است،😤
باز هم فراموش اش کن. آن ها فقط به تو غبطه خواهند خورد😱.
موقعیت اجتماعی، تو را به جایی نمیرساند.😳
فقط داشتن قلبی مهربان به تو اجازه میدهد که در موقعیتی برابر میان همه آدم ها جایی به دست آوری.❤️
آرام باش و از موقعیت، وزندگی خود لذت ببر😂
با خِرد زندگی کن🧠
ی.م😍

لطفا بخوانیم واندکی تفکر کنیم📚🧠

ما آدم های معمولی
دالتون ترومبو نويسنده و فيلم‌نامه نویس آمريكايى می‌گوید: یادم هست پیش از ازدواجم، مدتی با همسرم همکار بودم. فضای کار باعث شده بود که او از شخصیت و اطلاعاتِ من خوشش بیاید. ناگفته هم نماند که خودم بدم نمی‌آمد که او اینقدر شیفته‌ی یک آدمِ فرا واقعی و به قولِ خودش «عجیب و غریب» شده!
ما با هم ازدواج کردیم. سالِ اول را پشتِ سر گذاشتیم و مثلِ همه‌ی زن و شوهرهای دیگر، بالاخره یک روزی دعوای سختی با هم کردیم. در آن دعوا چیزی از همسرم شنیدم که چراغِ راهِ آینده‌ی رفتارهایم شد: «منو باش که خیال می‌کردم تو چه آدمِ بزرگ و خاصی هستی!... ولی می‌بینم الآن هیچی نیستی!... یه آدمِ معمولی!»
امروز که دقت می‌کنم، می‌بینم تقریبا همه‌ی ما در طولِ زند‌گی، به لحظه‌اى می‌رسیم که آدم‌های خاص و افسانه‌اى‌مان، تبدیل به آدمی واقعی و معمولی می‌شوند و درست در همان لحظه، آن آدمی که همیشه برایمان بُت بوده، به طرزِ وحشتناکی خُرد و خاکشیر خواهد شد.
ما اغلب دوست داریم از کسانی که خوشمان می‌آید، بُت درست کنیم و از آن‌ها «اَبَر انسان» بسازیم و وقتی آن شخصیتِ ابر انسانی تبدیل به یک انسانِ عادی شد، از او متنفر شویم.
واقعیت آن است که همه، آدم‌های معمولی‌اى هستند. حتی آن‌هایی که ما ابر انسان می‌پنداریم هم، دست‌شویی می‌روند، وقتی می‌خوابند آبِ دهن‌شان روی بالش می‌ریزد، آن‌ها هم دچار اسهال و یبوست می‌شوند، می‌ترسند، دروغ می‌گویند، عرقِ‌شان بوی گند می‌دهد و دهن‌شان سرِ صبح، بوی ....!
بعدها که فرصتی شد تا به هنرجویانِ ادبیات و تئاتر آموزش بدهم، احساس کردم هنرجویانم ناخواسته و از روی لطف، دوست داشتند بگویند که مربی‌ ما، آدمِ خیلی عجیب و غریبی است! اولین چاره‌ی کار این بود که از آن‌ها بخواهم «استاد» خطابم نکنند. چون اصولا این لفظ برای منی که سطحِ علمی و آکادمیکِ لازم را ندارم، عنوانِ اشتباهی است.
در قدم بعد، سعی کردم ‌به آنها نشان دهم که من هم مثلِ همه‌ی آدم‌های دیگر، نیازهای طبیعی‌ دارم؛ عصبانی می‌شوم، غمگین می‌شوم، گرسنه می‌شوم، دستشویی می‌روم، دست و بالم درد می‌گیرد و هزار و یک چیزِ دیگر که همه‌ی آدم‌ها دارند.
اما به نظرم، سه چیز خیلی مهم هست که باید هر کس به خودش بگوید و نگذارد دیگران از او تصویری فرا انسانی و غیرواقعی بسازند:
▪︎اول احترام؛ حتی جلوی پای یک پسر بچه‌ی ۷ساله هم باید بلند شد و یا بعد از یک دخترِ ۵ ساله از در عبور کرد. باید آنقدر به دیگران احترام گذاشت که بدانند نه تنها از تو چیزی کم ندارند که به مراتب از تو با ارزش‌تر و مهم‌ترند.
▪︎دوم راست‌گویی؛ به عقیده‌ی من هیچ ارزشی و خصلتی، بزرگ‌تر و انسانی‌تر از راست‌گویی نیست. اعترافِ به «ندانستن» و «نتوانستن» یکی از بزرگ‌ترین سدهایی است که ما در طولِ عمرمان باید از آن بگذریم.
▪︎اطرافیان اگر بدانند که ما هم مثلِ همه‌ی آدم‌های دیگر، یک آدمِ با نیازهای عادی هستیم، هرگز تصورشان از ما، تصوری فراواقعی نخواهد شد.
▪︎این‌هایی که گفتم، فقط مخصوصِ هنرجو و مربی نیست. خیلی به کارِ عاشق و معشوق‌ها هم می‌آید.به یک ‌دلداده‌ی شیفته باید گفت:
▪︎«کسی را که تو امروز، در بهترین لباس و عطر و قیافه می‌بینی، در خلوتش، یک فرد معمولی می‌شود! تو با یک آدمِ معمولی طرفی، نه یک ابرقهرمانِ
▪︎سوم مهرباني؛ كوشش كنيم در مهرباني از يكديگر سبقت بگيريم. در برخورد با هر انساني، فارغ از شغل و مقام، قيافه و پوشش ظاهري، ميزان سوادش و فقر و غنايش، مهربان باشيم.
مهرباني و مهر ورزي، هم براي خود ما آرامش جان و تن مي آورد و هم روح و روان آدمهاي اطرافمان را تلطيف ميكند. همه‌ی ما آدمیم.آدم‌های خیلی معمولی.

اضافه میکنم
با خرِد زندگی کنیم🧠
با محبت زندگی کنیم❤️
هستی را با تمامی وقایع بپذیریم😍
ما قبل از اینکه عارف وزاهد و عابد و فاضل و راهبر وشاعر وعالم و ادیب و استاد و دکتر و
معلم وکارشناس و مهندس و فرمانده
وقاضی و غیره باشیم یک ادم معمولی دو پا هستیم
با القاب ما را بت نکنید!
وما با القاب زمینه خودستایی ایجاد نکنیم.
که همه گناه داریم.
پیش بسوی خطا و آزمون😍
ی.م📚🧠❤️☀️