حدیث باقری

.
زرتشت اولین کسی‌ست که مفهوم «آزادی اراده و انتخاب» را به‌طور منسجم وارد ساختار دینی می‌کند و این مفهوم از اصول بنیادین دین زرتشت است و اجبار در پذیرش دین، با اندیشه‌ی زرتشتی سازگار نیست.

در الهیات زرتشتی، برخلاف بسیاری از باورهای جهان باستان، انسان مقهور تقدیر یا خواست خدایان نیست و موجودی صاحب اختیار است و باید بین دو نیروی خیر و شر دست به انتخاب بزند؛ طبعاً مسئولیت انتخابش هم با خود اوست و پیامدش را هم می‌بیند.

اما این تأکید بر آزادی انتخاب، به‌معنی پذیرفتنِ سکوت و انفعال در برابر «تباهی و ویرانی» نیست.

زرتشت مشخصاً می‌گوید:
«هیچ‌یک از شما به گفتار و آموزش دُروند که خانمان و سرزمین را به ویرانی و تباهی می‌کشاند، گوش فرامدهید و با رزم‌افزار در برابر آنان بایستید.»

در جایی دیگر هم از تمامِ سطوح این رویارویی و مبارزه نام می‌برد:
«با اندیشه و گفتار یا با هر دو دست خویش»

ویرانی و تباهیِ خانمان و سرزمین، چیزی نیست که بشود درباره‌اش سکوت کرد.

#حدیث_باقری
.
@HadisiBagheri
.
#زرتشت #دین_ایرانی #آزادی_اراده #آزادی_انتخاب

.
فراخوان دی‌نامه | روایت

فاجعه فقط آن چیزی نیست که رخ داده است؛
آن چیزی هم هست که اگر روایت نشود، از حافظه پاک خواهد شد.
خبرها واقعه را ثبت می‌کنند.
عددها ابعاد آن را نشان می‌دهند.
اما برای ثبت آنچه بر یک انسان، یک خانواده، یک زندگی و تاریخ یک سرزمین گذشته است، به روایت نیاز داریم.

دی‌نامه | روایت، فراخوان خود را برای آنان که مشتاق روایت‌اند اما از این فراخوان هنوز خبر ندارند، دوباره منتشر می‌کند.

موضوع این فراخوان، کشتار ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ و تجربه‌های انسانی، خانوادگی، اجتماعی و تاریخی پیوندخورده با آن است.

آثار در دو قالب پذیرفته می‌شوند:

داستان کوتاه
از ۱۰۰۰ تا ۵۰۰۰ کلمه
جستار روایی
از ۸۰۰ تا ۴۰۰۰ کلمه

این دعوت فقط برای نویسندگان حرفه‌ای نیست.
اگر شاهد واقعه‌ای بوده‌اید؛
اگر کسی را می‌شناسید که زندگی‌اش با آن روزها برای همیشه تغییر کرده است؛
اگر نامی، تصویری، خبری یا خاطره‌ای هنوز شما را رها نمی‌کند؛
اگر حتی هزاران کیلومتر دورتر از ایران بوده‌اید، اما آنچه بر ایران گذشته در زندگی شما نیز ادامه پیدا کرده است؛
این فراخوان برای شماست.
لازم نیست روایت یک فاجعه را از خود فاجعه آغاز کنید.
می‌توانید از یک نام آغاز کنید؛
از یک عکس، یک پیام، یک تماس بی‌پاسخ، یک کفش، یک لباس، یک صندلی خالی، یک اتاق، یک خیابان، یک صدا، یک ترانه یا خاطره‌ای که حاضر نیست فراموش شود.
می‌توانید درباره‌ی یک جان‌باخته بنویسید، یک بازمانده، یک شاهد، یک خانواده، یک شهر؛ یا درباره‌ی انسانی خیالی که زندگی‌اش با واقعیت آن روزها گره خورده است.
داستان می‌تواند از واقعیت آغاز شود، اما در واقعیت متوقف نماند. نویسنده می‌تواند با شخصیت، موقعیت، تخیل، زاویه‌ی دید، نماد و استعاره، تجربه‌ی انسانی این واقعه را به ادبیات تبدیل کند.
در جستار روایی نیز می‌توانید از چیزی که دیده‌اید، شنیده‌اید، زیسته‌اید یا درباره‌اش اندیشیده‌اید آغاز کنید؛ از تجربه‌ی شخصی، مشاهده، خاطره، شهادت، اسناد، تصاویر، خبرها یا ترکیبی از آن‌ها.
حق روایت‌کردن در انحصار نویسندگان حرفه‌ای نیست.
شرکت در این فراخوان برای همه‌ی فارسی‌زبانان، در هر نقطه‌ی جهان آزاد است و محدودیت سنی ندارد. داشتن سابقه‌ی انتشار کتاب یا اثر ادبی نیز الزامی نیست.

هر شرکت‌کننده می‌تواند یک اثر در هر بخش( داستان، جستار) ارسال کند.

آثار باید به زبان فارسی و منتشرنشده باشند و پیش‌تر در جایزه، جشنواره یا فراخوان دیگری برگزیده یا تقدیر نشده باشند.

داوری آثار بی‌نام انجام خواهد شد.
شرکت با نام مستعار مجاز است و اطلاعات هویتی شرکت‌کنندگان جدا از آثار نگهداری خواهد شد.

مهلت ارسال آثار:
تا ساعت ۲۳:۵۹ روز ۱۹ دی ۱۴۰۵

آثار، پرسش‌ها و مکاتبات مربوط به فراخوان را می‌توانید از طریق ایمیل رسمی دی‌نامه ارسال کنید:

[email protected]

اگر داستانی برای گفتن دارید،
اگر خاطره‌ای را با خود حمل می‌کنید،
اگر نامی، چهره‌ای، تصویر یا لحظه‌ای از آن روزها هنوز در شما زنده است،
آن را به فراموشی نسپارید.
بنویسید.
برای انسانی که بود.
برای آنچه بر ایران گذشت.
برای کسانی که سال‌ها بعد خواهند پرسید چه شد.
برای آنکه هیچ نامی فقط یک عدد نماند.
دی‌نامه | روایت

#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند


@deynameh1404
@deynameh1404
.

.
«ایران‌گرایی»
و نه «ملی‌گرایی».

در دامِ مفهوم «ملی‌گرایی» نیفتیم.


شاید بارها دیده باشید که چپ‌ها، به پادشاهی‌خواهان که از اساس ایران‌گرایند، برچسب «فاشیست» می‌زنند. اگر بخواهیم این برچسب‌زنی را در راستای انگ‌زنی‌های سابقه‌دارشان به حساب نیاوریم و مسئله را به‌صورت ریشه‌ای بررسی کنیم، یکی از دلایلش می‌تواند این باشد: 

«اینکه این‌ها عموماً تاریخ را از دید غرب بررسی می‌کنند.»

یعنی برای ایران، بدون توجه به پیشینه‌ی تاریخی و فرهنگی‌اش، ابتدا درد می‌تراشند و بعد برایش نسخه می‌پیچند.

در اینجا باید میان «ایران‌گرایی» و مفهوم مدرن «ملی‌گرایی» تمایز قائل شد.
«ایران» یک موجودیت تاریخی است که بسیار پیش‌تر از ظهور دولت-ملت‌های مدرن و ناسیونالیسم اروپایی وجود داشته و نباید تاریخش را صرفاً با قالب‌های برآمده از تجربه‌ی مدرن اروپا تحلیل کرد.

در اروپایی که فاشیسم به وجود آمد، ما ابتدا شاهد ظهور ناسیونالیسم (ملی‌گرایی) و پروژه‌های ملت‌سازی بودیم؛ اینکه از جمعیت‌هایی با پیوندهای قومی، زبانی و فرهنگی، یک «ملت» ساخته شود.
این ناسیونالیسم بعدها در برخی از اشکال افراطی‌اش با برتری‌طلبی نژادی و انکار حقوق گروه‌های دیگر گره خورد و به یکی از زمینه‌های ظهور فاشیسم تبدیل شد.

اما این قضیه درباره‌ی ایران کاملاً فرق می‌کند:
«هویت ایرانی» سابقه‌ای باستانی دارد که در دوران ساسانی، به قالبِ مفهوم سیاسی‌-‌فرهنگی «ایرانشهر» درآمد.
این هویت تاریخی، «کُل»ی را شکل می‌داد که مردمانی با خاستگاه‌های قومی، دینی و زبانی مختلف را در بر می‌گرفت. چه آن زمان که با داشتن حکومتی قدرتمند، مانند چتری بر سر سرزمین‌های مختلف بود؛ و چه زمانی که با مخدوش‌شدن ساختار سیاسی‌اش پس از حمله‌ی مسلمانان و فروپاشی شاهنشاهی ساسانی، با تجربه‌ی دوره‌ای از بحران و افول، از طریق مفهومی فرهنگی بازسازی شد و ادامه پیدا کرد.

بنابراین، مفهوم امروزی ملی‌گرایی، به‌تنهایی برای توضیح هویت تاریخی ایران کافی نیست.
وقتی ایران وارد عصر ناسیونالیسم شد، از پیش مفهوم تاریخی ایران وجود داشت و هویت ملی نوین بر اساس عناصر هویتی ازپیش‌موجود شکل گرفت و این میراث تاریخی را در قالبی مدرن بازتعریف کرد.

از این رو، مفهوم مناسب برای فهم و توضیح این هویت تاریخی «ایران‌گرایی» است. ایران‌گرایی ذاتاً مبتنی بر یک قوم نیست و بر هویت تاریخی و تمامیت ایران، با همه‌ی تنوع درونی‌اش تأکید می‌کند و لزوماً نسبتی با فاشیسم ندارد.

برعکس، تبدیل هویت‌های قومی به پروژه‌های ملت‌سازی می‌تواند زمینه‌ی شکل‌گیری ناسیونالیسم قومی را فراهم کند و در شکل افراطی‌اش یکی از زمینه‌های ظهور فاشیسم باشد.

#حدیث_باقری
.
@HadisiBagheri
.
#تمدن_ایران #ایرانگرایی #هویت_ایرانی #ایرانشهر

👆 عکس در بالا 👆

در دی‌ماه ۱۴۰۴، شاهزاده رضا پهلوی فراخوان داد و در ۱۸ و ۱۹ دی، خیابان‌های ایران را جمعیتی میلیونی پر کرد و شعار «جاوید شاه» حتی گوش کَرشدگان را هم پر کرد؛ شعاری که پیش‌تر بارها سر داده شده بود و هر بار، سرپوشی رویش گذاشته بودند.
هزاران نفر برای این شعار کشته شدند؛ مردم ایران به این نتیجه رسیدند که راه نجاتشان از دستِ حکومت اسلامی، برگشتن به اصلِ «پادشاهی ایرانی‌» است.
کمااینکه در ماه‌های بعدی دیدیم که جمهوری اسلامی، هر کسی را می‌پذیرد، تا زمانی که نگوید «جاوید شاه».
من واقعاً نمی‌دانم چه اتفاقی برای این اکانت افتاده.
سه احتمال وجود دارد:
۱. علی کریمی از اول آدم جمهوری اسلامی بوده؛ همانطور که مانوک خدابخشیان گفت: ممکن است روزی یک کسانی بیایند که شما بگویید از این‌ها پادشاهی‌خواه‌تر وجود ندارد، اما همان‌ها آدم‌ جمهوری اسلامی باشند و درنهایت به نفعش عمل کنند.
۲. صفحه‌ از دسترس خود کریمی خارج شده و کسی دیگر به‌جایش پست می‌گذارد.
۳. خود او واقعاً تغییر رویه داده و دارد با استفاده از اسم جاویدنامانی که به دست جمهوری اسلامی کشته شده‌اند، خاک بیشتری بر شعاری می‌ریزد که همان جاویدنامان برایش به خیابان رفتند.
اما هر چیزی که هست، درنهایت این اکانت دارد در حال حاضر، قهرمانان ایران را به روضه تبدیل می‌کند و علیه تنها برگ برنده‌ی مقابله با جمهوری اسلامی، یعنی شعار «جاوید شاه» مطلب می‌گذارد و به بقای جمهوری اسلامی کمک می‌کند.
وگرنه آویزان‌شدن از نام بلندِ ایران را که پیش‌تر خود جمهوری اسلامی، کتاب کرده و به اشکالِ مختلف آموزش می‌دهد.
.
@HadisiBagheri
.
#جاوید_شاه #پاینده_ایران #انقلاب_شیروخورشید

.
👆👆
.
«سیاست مماشات، جنگی را که قابل پیشگیری بود، به یک جنگ حتمی تبدیل کرد.»

چرچیل در کتاب جنگ جهانی دوم، توضیح می‌دهد که چگونه مماشات اروپا، به‌ویژه انگلستان و فرانسه با ظهور هیتلر و حزب نازی و شکل‌گیری آلمان نازی، یکی از مهم‌ترین دلایلی بود که وقوعِ جنگ جهانی دوم را اجتناب‌ناپذیر می‌کرد.

او می‌گوید اگر در سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸ با قاطعیت جلوی آلمان نازی گرفته می‌شد، احتمالاً می‌شد از وقوعِ جنگ جهانی دوم جلوگیری کرد و سیاست مماشات با آلمان نازی، یک «اشتباه استراتژیک بزرگ» بود که باعث شد آلمان نازی قوی‌تر شود و هزینه‌ی جنگ، بسیار سنگین‌تر شود.

درحقیقت، این سیاست اشتباه، جنگی را که قابل پیشگیری بود، به یک جنگ حتمی تبدیل کرد.

غرب مشابه این اشتباه را بار دیگر در سال ۵۷ و در قبالِ جمهوری‌اسلامی تکرار کرد. وقتی که حکومتِ رادیکال شیعی روی کار آمد، باید همان‌زمان می‌دانست که با مماشات با جمهوری‌اسلامی، درحقیقت به قدرتمندتر شدنش کمک می‌کند و خشونت گسترده‌ی این رژیم در ایران و نیروهای نیابتی‌اش در خاورمیانه، درنهایت منجر به جنگی فراگیر خواهد شد که دامن‌گیر خود غرب نیز می‌شود.

اروپا هنوز، حتی در میانه‌ی جنگ نیز، همین سیاست را پیش می‌برد. آتش‌بس یا پایان جنگ، بدونِ برچیدن کامل جمهوری‌اسلامی، به‌یقین هراس‌آورتر از خود جنگ است و شاید به‌ظاهر نام «صلح» را یدک بکشد اما درواقع مجالی‌ست برای تجدیدقوای جمهوری‌اسلامی و گرفتنِ انتقامِ جنگ از شهروندان ایرانی و انجام عملیات تروریستی در سایر کشورهای جهان.

#حدیث_باقری
.
.

.
.
#پاینده_ایران #انقلاب_شیروخورشید #جاویدشاه #ایران

👆ادامه 👆


در شاهنامه، در نخستین کین‌خواهی کیخسرو از خون سیاوش، سپاه ایران به طوس سپرده می‌شود و شاه (کیخسرو) به او سفارش می‌کند که از مسیری نرود که با فرود ــ پسر سیاوش و برادر ناتنی کیخسرو ــ روبه‌رو شود.
طوس اما گوش نمی‌دهد و از همان راه می‌رود و به فاجعه می‌انجامد: مرگ فرود و مادرش جریره؛ و در نهایت شکست سخت ایران به‌سبب چنددستگی.

اما در نبرد بزرگ کیخسرو با افراسیاب، خود کیخسرو فرماندهی را به‌دست می‌گیرد و از میانه‌ی نبرد به پشت سپاه درمی‌آید و کارزار را رهبری می‌کند. این‌بار همه‌ی پهلوانان ایران گوش به فرمان او می‌شوند و کسی ساز جدا نمی‌زند. سپاه ایران چون یک تن می‌جنگد.
همین یگانگی است که سرانجام کمر توران را می‌شکند و افراسیاب را به شکست نهایی می‌کشاند.

در نبرد امروز نیز، اختلاف‌نظر طبیعی است؛ اما چنددستگی مرگ‌آور است. هم‌سویی با نقشه‌ی راهِ رهبری که پذیرفته‌ی اکثریت است، شرط پیروزی است.


سخن آخر:

روحیه‌مان را حفظ کنیم.
از تمام امکانات فکری، رسانه‌ای و زبانی‌مان برای شکستن روحیه و روایتِ دشمن استفاده کنیم.
هوشیار باشیم و با هیچ وعده‌ی توخالی، از خواسته‌های خود کوتاه نیاییم.
پرچم ایران را افراشته نگه داریم.
و گوش به پیامِ آن‌کسی باشیم که نقشه‌ی راه را در دست دارد.

نیروی ایران در همین درفش است؛
در همین همبستگی
و در همین ایستادگی.

#حدیث_باقری

#انقلاب_شیروخورشید #پاینده_ایران #جاویدشاه


.
.
.
https://www.instagram.com/p/DVzDvwxERKA/?igsh=cjVwZTh0Nnhtd2w3

.
پنج کار مهم در هنگام جنگ

ـ بر اساس اسطوره‌ی ایرانی ـ


ملت‌ها با تکیه بر اسطوره‌هایشان زنده می‌مانند. اسطوره در ناخودآگاه جمعی انسان مدرن جا خوش کرده و از او جدا نیست؛ در زندگی روزمره و در بحران‌ها بر رفتار او اثر می‌گذارد؛ حتی اگر خود از آن آگاه نباشد. با آگاهی از اسطوره است که یک ملت می‌تواند این ناخودآگاه را به خِردی جمعی تبدیل کند و در بزنگاه‌ها تصمیمی درست بگیرد.

نبرد ما با یگانه دشمنمان ــ جمهوری اسلامی ــ تا فروپاشی کامل آن ادامه خواهد داشت. نبردی که از آن سخن می‌گویم، نبرد روایت‌ها، رسانه و سازمان‌دهی است؛ و اسطوره، مهم‌ترین منبع این روایت است.
در میانه‌ی این نبرد، پنج کار مهم را نباید فراموش کنیم. پنج کاری که ریشه در اسطوره‌ها و حماسه‌های ایرانی دارد:


۱. حفظ روحیه

«اهورامزدا به یاری آسمان «شادی» را آفرید تا اکنون که آمیختگی است، آفریدگان به شادی درایستند.»
ــ بندهش

شادی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های هویت ایرانی است. در جهان‌بینی ایرانی، نخستین نیرویی که برای رویارویی با اهریمن آفریده می‌شود، «شادی» است.

در شاهنامه، بزم و رزم همواره به تعادل در کنار یکدیگرند. ایرانیان پیش و پس از هر تصمیم بزرگی، حتی در میانه‌ی جنگ، بزم می‌آرایند و مِی می‌نوشند؛ چرا که می‌دانند شکستِ روحیه، بزرگ‌ترین پیروزی برای دشمن است.


۲. رجزخوانی و شکستن روحیه‌ی دشمن

مرا مادرم نامْ «مرگ تو» کرد
زمانه مرا پتکِ ترگِ تو کرد

رستم این را در شاهنامه‌ به کاموس کشانی می‌گوید؛ پیش از آنکه تیغ، کارِ خود را بکند، زبان، کارش را کرده است.

بخش بزرگی از رفتار ما از باوری که درباره‌ی خود داریم سرچشمه می‌گیرد. رجزخوانیِ درست یعنی یادآوری قدرت و حقانیت خود؛ که از کهن‌ترین شیوه‌های نبرد است. جنگ علاوه بر میدان نبرد، در ذهن و زبان نیز جریان دارد. برای پیروزی نهایی، ابتدا باید آن را باور داشته باشیم و این باور را بر زبان بیاوریم.


۳. هوشیاری در برابر فریب دشمن

در نبردهای توران و ایران، تورانیان بارها با حیله و پیمان‌شکنی به ایران ضربه می‌زنند. هر بار که ایرانیان عقب می‌نشینند یا صلح می‌کنند، افراسیاب پس از تجدید قوا دوباره یورش می‌آورد و خون تازه‌ای می‌ریزد.

در نبرد بزرگ کیخسرو با افراسیاب، وقتی افراسیاب شکست خود را نزدیک می‌بیند، پیامی برای کیخسرو می‌فرستد: پیر شده‌ام، آشتی کنیم، سرزمین‌ها را بازمی‌گردانم و گنج‌ها می‌بخشمَت.

بزرگان ایران ــ به‌جز رستم ــ فریب این سخن را می‌خورند و کیخسرو را به صلح فرا می‌خوانند. کیخسرو نمی‌پذیرد. به دو دلیل:
نخست آنکه افراسیاب را خوب می‌شناسد و می‌داند این نیز حیله‌ای دیگر است.
و دیگر آنکه خون‌هایی که برای دادخواهی سیاوش ریخته شده، نباید پایمال شود.

هوشیاری یعنی حافظه‌ی تاریخی؛ یعنی یادمان نرود که چه کسانی، با چه نیرنگ‌هایی، بارها خون ما را ریخته‌اند.


۴. حفظ پرچم و برافراشتن آن

پرچم، تمام آن‌چیزی‌ست که یک ملت، نمادینه کرده و در قالب یک تصویر، آن را حمل می‌کند. نمادی که به تو یادآوری می‌کند ریشه‌ات در کدام خاک و فرهنگ است. پرچم، نقطه‌ی اتحاد یک ملت است و بالا بودن آن، یعنی این ملت هنوز ایستاده است.

در گشتاسپ‌نامه‌ی دقیقی، در نبرد ایران و توران، پهلوانی به نام «گرامی» تا پای جان از پرچم ایران پاسداری می‌کند. وقتی درفش کاویانی بر زمین می‌افتد، او آن را برمی‌دارد، خاک از آن می‌زداید و دوباره بالا می‌برد. دشمن او را محاصره می‌کند و دستی را که پرچم را نگه داشته، قطع می‌کند؛ گرامی پرچم را به دندان می‌گیرد و با دست دیگر می‌جنگد؛ تا سرانجام تیری بر تنِ او می‌نشیند و جان می‌دهد.

در شاهنامه‌ی فردوسی نیز، در نبرد «پَشَن» هنگامی که تورانیان دستِ بالا را می‌یابند، فریبرز پرچم‌دار سپاه ایران می‌گریزد.
گودرز، بیژن را می‌فرستد که یا او را بازگرداند یا پرچم را بیاورد. فریبرز نمی‌پذیرد و می‌گوید که کیخسرو پرچم را به من سپرده است. بیژن شمشیر می‌کشد و درفش کاویانی را به دو نیم می‌کند و نیمه‌ای را با خود به میدان بازمی‌گرداند.
ایرانیان با دیدن آن درفش، دوباره گرد هم می‌آیند و جانی تازه می‌گیرند؛ دشمن هم می‌داند که نیروی ایران در همان پرچم است و برای نابودی آن دست به هر کاری می‌زند.
پرچم شیر و خورشید ایران که امروز ما را گرد هم آورده، امتدادِ همان درفش کاویانی است.
آن را زمین نگذاریم.


۵. گوش به فرمان شاه

شاه یا رهبر دوران گذار، هر اسمی که می‌خواهید بگذارید؛ اما مهم‌ترین رکن این نبرد، هم‌سویی با کسی است که این راه را پیش می‌بَرَد. اگر هر کس راه خود را برود، بهترین ارتش هم به جمعی پراکنده بدل می‌شود.

👇 ادامه 👇