الحَنیٖـــــن

«حق اشتباه» ترکیب بسیار کوچکی‌ست از واژه‌ها، بخش کوچکی‌ست از یک جمله. اما چه کسی این حق را به تو خواهد داد؟ چه کسی جز خودت؟!

باید یک‌بار به خاطر همه چیز گریه کرد. آن‌قدر گریه کرد که اشک‌ها خشک شوند. باید این تن اندوهگین را چلاند بعد دفتر زندگی را ورق زد، به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه چیز را از نو شروع کرد.

آنا گاوالدا
من او را دوست داشتم

ساقت الأقدار حبك نحو أرضي
‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━
تقدیر، عشقت را به سرزمین من فرستاد

خیلی از مردم، وقتی‌ می‌بینند چیزی دارند که مورد علاقۀ فرد دیگری است، آن‌ چیز برایشان عزیز می‌شود! چیزی که ممکن‌ است یک لحظۀ دیگر آن را دور بیندازند، برایشان مهم و قیمتی می‌شود، زیرا یک نفر دیگر مشتاقِ داشتن آن است.

هاینریش بل

آیدای من!
تا هنگامی که هنوز کلماتی دارم تا عشق خود را به تو ابراز کنم، زنده‌ام. به این زندگی دل‌بسته‌ام و آن را روز به روز پُربارتر می‌خواهم.

تو آخرین چوب کبریتی هستی که می‌باید به آتشی عظیم مبدل شوی و از زندگی من، در برابر سرمای مرگ در این بیابان پر از وحشت دفاع کنی... اگر این چوب نگیرد، مرگ در این برهوت حتمی است!
تو همۀ امید من، تو پناهگاه گرم و روشن من هستی.
فردا برایت نامۀ دیگری خواهم نوشت.

هزارهزارهزار بار می‌بوسمت... نوک انگشت‌هایت را، زانوهایت را، گوش‌های کوچولویت را و اطلسی‌های خودم را.

احمد شاملو
مثل خون در رگ‌های من

تمام دل‌نوشته‌ها و شعرهایی که این روزها نویسنده‌ها و شاعرها می‌نویسند، مخاطب دارند؛ مخاطب خیلی خاص. تمام خواهش‌ها، تمام نیش و کنایه‌ها تمام فعل‌ها و ضمیرهایشان مخاطب دارند، مخاطبی خاص از صیغهٔ اول معشوقهٔ مفردِ غائب!

عرفان محمودیان

گرچه یوسف به مَثل صورت زیبا دارد
او عزیز است که در خانه زلیخا دارد

نرود برکۀ دل‌مرده به‌جز بر دل خاک
رود آن است که اندیشۀ «دریا» دارد

وارث روح خداییم، جنون پیشه کنید
که به عاقل ندهند آن‌چه مسیحا دارد

نرسد دست سکندر به تن آب حیات
که دلی زنده به عشق، روح نمیرا دارد

نکند معجزه در ذات سیاهی اثری
گرچه عیسی خبر از کفر یهودا دارد

درد عاشق نشود خوب مگر با لب یار
لب یار است و بدین شیوه مداوا دارد

حاصل جبر حیات است چو تنهایی ما
جمع باشیم که این مسئله «منها» دارد

احمد جم

مرگ خیلی آسان می‌تواند الان به سراغ من بیاید، اما من تا می‌توانم زندگی می‌کنم. نباید به پیشواز مرگ بروم!
البته اگر یک وقتی ناچار با مرگ روبرو شدم -که می‌شوم- مهم نیست، مهم این است که زندگی یا مرگ من چه اثری در زندگی دیگران داشته باشد.

صمد بهرنگی
ماهی سیاه کوچولو

ما هرگز به اندازه‌ی زمانی که عشق می‌ورزیم چنین در برابر رنج بی‌دفاع نیستیم، و هرگز به اندازه‌ی زمانی که اُبژه‌ی عشق یا عشق او را از دست می‌دهیم چنین درمانده و ناراحت نیستیم.

زیگموند فروید

اسب کدام مهلکه را زین می‌کنی عزیز؟
طپانچه‌ات را به سوی کدامین آماج نشانه می‌روی؟
گر فتح سرزمین سپرانداختگان مسرت است
بتاز بر من!
و فاتح جنگی باش که طالع فرمان‌روایی‌اش
مزین است به در بند بودن تو
انحطاط را چه باک؟
که ماییم و مرام شکست‌های باشکوه

رها سلیمانی

‏وقتی رنج کشیده‌ای، دوست داری به دیگران کمک کنی تا رنج مشابهی را تجربه نکنند، و انگار هر بار در خیال خودت می‌کوشی خود گذشته‌ات را از آن تجربه نجات بدهی.
‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━

از زندگی هر کسی فقط ثروت و قدرت و افسانه‌های عاشقانه‌اش با مال بقیه فرق می‌کند، وگرنه مابقی، درد و جدایی و تنهایی و حسودی و دشمنی و اشک و بگومگو و فقر و فلاکت و بدبختی، مثل لوازم خانه‌‌هایشان شبیه همدیگر است.

ارهان پاموک
نام من سرخ

ماه از دلِ شب به سر دویده
خورشید سراسیمه رسیده

معیارِ جمال،صُنعِ دادار
گهواره‌ی او کعبه‌ی سیّار

خالق چو بها به خاک داده
زینب به زمین قدم نهاده

زینِ أب و زینِ جدّ و مام است
او فیض کثیر و مستدام است

آن کس که کند‌ تو‌ را بیان کیست؟
تحسینِ تو کار‌ شاعران نیست

در مدح تو آیه‌های تکریم
قاموسِ لغت نموده تعظیم

ای حِلم تو ما‌وَرایِ تمجید
ای آنکه تو‌‌ را خدا پسندید

عالم نتوان کند مدیحت
صدها چو حبیب و حُر ذبیحت

ای حضرتِ سِتر،عفّت تام
ای جان حسین را دلارام

از نور تو مُشتُقی عقیله
تو عصمتِ مطلقی عقیله

ای وجهِ زلالِ آب،زینب
ای زینتِ بوتراب،زینب

در حُسن،حسینی که سلیمی
در جود چنان حسَن کریمی

ای بانوی کعبة الرّزایا
هم شأنِ علی،نائبِ زهرا

قدرِ تو ز آسیه فراتر
ای خادمه‌‌ات مریم و هاجر

الگوی حیا شده حجابت
عباس شده پا به رکابت

بنت اسدی ز‌ نسل کرّار
حیدر سخن و فاطمه رفتار

در شامْ تو حضرت کلیمی
در کرببلا صبرِ حلیمی

هم‌ بر قَدَر و قضا رضایی
هم اسوه‌ی در خطابه‌هایی

او‌ دختر حضرت امیر است
مرد و زن این عشیره شیر است

ترکیب خروش و جوشِ دریاست
او ماحَصَل علی و زهراست

مظلومه ولی ببین حزین نیست
بیدی که بلرزد اینچنین نیست

با این که مصیبتش عظیم ‌است
بر مُلکِ سخن ببین مقیم است

سلاّنه رَود به سوی منبر
گویا که علی‌ست روی منبر

فریاد که شیرِ شرزه آمد
کاخ اموی به لرزه آمد

تا دخترِ شاه "اُسکتوا" گفت
تصویر یزیدیان بر آشفت

ده‌ خیره سرِ پلید لرزید
حتی بدنِ یزید لرزید

فرزندِ زنا صدا زد او را
یَابنَ الْطُّلَقاء صدا زد او‌ را

صد صیحه‌ی "حَبَّذا" بلند است
مُشت است که تا کجا بلند است

هیبَت چو مقابلش حقیر است...
شام است که پیش او اسیر است

ای وارث ذوالفقار، زینب
احسنت به این وقار،زینب

تو نوح‌ به وقتِ هر بلایی
خونِ شریان کربلایی

کو حِلمِ‌ تو را بُوَد هماورد؟
تاریخ مقابلت کم آورد

ننوشت تو مادر شهیدی
گفتی که تو خواهرِ شهیدی

خورشید وجودِ عالمینی
الحق که شریکةُ الحسینی

ناگا‌ه زبان به لکنت افتاد
مصداقِ حیا به زحمت‌ افتاد

این زخم کجا توان رُفو زد؟
ناموسِ علی به شمر رو زد...

تو خواهر و دخترِ امامی
مَستوره تو با که هم کلامی؟

بندِ دل خویش باز کردی
رو بر حرم حجاز کردی...

"این رأسِ بدونِ تن حسین است
این کشته‌ی بی‌کفن حسین است"

ای بانوی آرَمیده در شام
یک روز شود دل تو آرام

روشن شود این سیاهیِ شب
عَجّل فرَجَه بِحقّ زینب...

عماد شجاعت

‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━━━
ما برای با تو بودن عمـــــــــــــر خود را باختیم
بد نبود ای دوست گاهی هم تو دل می‌باختـی
‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━━━

‏انگار من از جای بریدگی زخمی در تن تو روییده‌ام.
آخ دوستت دارم..! وقتی می‌نویسم که دوستت دارم، سینه‌هایم درد می‌گیرند؛ همیشه همین‌طور است. عشق مثل شیری که در پستان می‌ماند و مکیده نمی‌شود، می‌خواهد سینه‌ام را بشکافد. دوستت دارم!
مضحک است که بنویسم دوستت دارم.
اگر هشتادساله هم بشوم باز مثل جوان‌ها دوستت دارم. اگر هزار سال دیگر هم به دنیا بیایم، باز دوستت دارم. اگر باد خاکم را ببرد و هیچ بشوم باز هم دوستت دارم!
آخ شاهی جانم، شاهی جانم، شاهی جانم!

از نامه‌‌ها؛ فروغ فرخزاد به ابراهیم گلستان

گاهی آدم دلش فقط یک دوستت دارم می‌خواهد که نمیرد!
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زندگی بسیار آهسته از شکل می‌افتد و تکرار و خستگی بسیار موذیانه و پاورچین رخنه می‌کند. باید خیلی هشیار باشیم و نخستین تلنگرها را به هنگامْ و حتی قبل از آنکه ضربه فرود آید احساس کنیم.

هرگز نباید آن روزی برسد که ما صبحی را با سلامی محبانه آغاز نکنیم. خستگی نباید بهانه‌ای شود برای آنکه کاری را که درست می‌دانیم، رها کنیم و انجامش را مختصری به تعویق اندازیم.

قدم اول را، اگر به سوی حذف چیزهای خوب برداریم، شک مکن که قدم‌های بعدی را شتابان بر خواهیم‌ داشت. ما باید تا آخرین روز زندگیمان تازه بمانیم. به خدا قسم که این حق ماست.

نادر ابراهیمی
چهل نامۀ کوتاه به همسرم

وأمّر ما لقيت من ألم الهوى
قرب الحبيب وما إليه وصول
كالعيس في البيداء يقتلها الظما
والماء فوق ظهورها محمول
‏━━━━━━━━━━━‏━━━━━━━━━━━
‌از درد عشق آن‌چه تلخ‌تر یافتم
نزدیکی معشوق است و محالیِ وصال
همچون قافله‌ی شتری که در صحرا از تشنگی می‌میرند، در حالی که آب بر روی پشتشان حمل می‌کردند.

انسان‌ها هم‌نوعان من نیستند، بلکه اشخاصی هستند که به من می‌نگرند و داوری‌ام می‌کنند.
هم‌نوعان من کسانی هستند که مرا بی‌آن‌که نگاهم کنند، دوست می‌دارند، که علی‌رغم همه‌چیز دوستم می‌دارند، علی‌رغم شکست، خیانت یا حقارت، مرا دوست می‌دارند همان اندازه که من خودم را دوست می‌دارم.

آلبر کامو