Arrtah

چرا فلسفه‌ی تائو؟

در کل فلسفه‌ی افلاطونی و غربی که جهان را به استعمار فکری خودش در آورده است، بر پایه‌ی رابطه‌ی خطی علت و معلول و تشخیص مفاهیم از راه تضاد و مقایسه است. شب در کنار روز معنا پیدا می‌کند و پیر در مقابل جوان و برای هرچیزی که در این جهان وجود دارد، به دنبال خالقی می‌گردد. چنین فلسفه‌ای مغز را به شیوه‌ای محدود تعلیم می‌دهد و آن را در چهارچوب‌های علت و معلول و متضادها به دام می‌اندازد.
هرچند فلسفه‌ی شرق کاملا برخلاف این است. نه لزوما برای هر موجودی، خالق و برای هر معلولی به دنبال علت می‌گردد و نه جهان را از طریق تضادها درک می‎کند. در چنین فلسفه‌ای، شب نه در مقابل روز قرار می‌گیرد بلکه شب برابر با روز است و هیچ تفاوتی میان خوبی و بدی وجود ندارد.
کسانی که دستی در فلسفه دارند می‌داند که علوم روانشناختی و فلسفه‌ی غرب و جهان تازه به آرامی پا به این جهان‌های ناشناخته و عجیب اتحاد متضادها و گریز از علت و معلول گذاشته است آن هم به لطف پیشرفت علوم فیزیک کوانتوم و یافتن شواهدی که خارج از این قوانین علمی و فلسفی بدوی است اما لائوتسه کسی ست که 6 قرن پیش از میلاد، به چنین فلسفه‌ی شگفت انگیزی اشاره کرده است.

شاید بتوان گفت لائوتسه اولین فیلسوفی ست که به جای هستی، فکرش تا کرانه‌ی نامتنهای عدم و نیستی پیش رفته است.
مکانی که هرچیزی می‌تواند ممکن شود، حتی جادو!
https://t.me/arrtahoor_shield
｢#لائوتسه ｣ ｢#تائو ｣ ｢#آرته ｣