ااِغـ ـﮩﮩــ٨ـﮩـﮩـ٨ـمـ ـآاٌ

فارغ‌التحصیل شو از مسائل زندگیت؛ بسه تکرار.

امشب از اون شباییه که ادم نمیدونه چی کار کنه ....

هیچ لذتی بالاتر از نابودی اروپا و برگشت ایران به دوره قبل نیست، رسما تراپی .....

نمی‌توان نسل جدید رو قانع کرد که تحصیل کلید موفقیته؛ وقتی جامعه‌ مارو فارغ‌التحصیلان فقیر و دزدان ثروتمند فرا گرفته‌اند.

"رابرت موگابه"

آدم های مهربون همیشه نادیده گرفته میشن،چون اونا همیشه هستن و کسی ترس از دست دادنشون رو نداره.

فکر کنم دچار دیوانگی جمعی شدیم؛ واقعا حال هیچ‌کس خوب نیست، فقط داریم به روی هم نمیاریم.

‏الان دیگه با خیال راحت می‌تونین برین دنبال علاقتون، چون هر رشته‌ای بخونین برات کار نیست.

‏واسه سلامتی روانم گاهی وانمود می‌کنم که با بقیه هم نظرم تا کمتر حرف بزنن و زودتر خفه‌شن.

بزرگسالی بی‌تفاوتت می‌کنه.

باشد که روزی انسانیت، دین تمام بشریت باشد.

لطفا مشاغل رو از رو شکم سیری و ادا بازی کم اهمیت و بی‌کلاس نکنین؛
منشيه!
راننده اسنپه!
وانتيه!
پیک موتوریه!
و...
کم تو مشاغل دکتر، مهندس آدم دوزاری هست؟
خجالت ندیم به آدمایی که دارن کار میکنن حتی اگه کارشون لوکس نیست.

من قوى باشم؟
من باحال بد مهمونى رفتم رقصيدم، شوخى كردم خنديدم، با خانواده مسافرت رفتم و وانمود كردم خوبم. رفيقامو دلدارى دادم، كارامو بهتر از قبل انجام دادم، من توحال بدم هركارى كه فكرشو كنى انجام دادم، چی ميدونى از من كه میگی قوى باش؟ کی میدونه تا اینجا چندبار مُردم و زنده شدم؟

پروبال دادن ب ادمای بی ارزش احمقانه ترین کاریه که مدام دارم تکرارش میکنم

بعضی وقت‌ها آدم دلش برای نسخه‌ای از خودش تنگ می‌شود که هیچ وقت فرصت زندگی پیدا نکرد.

امشب از اون شباییه که دلم می‌خواد خدا بغلم کنه.

Доброе утро. Что за страна?
Tether: 260.

То, что должно случиться, обязательно произойдет.
Сохраняйте спокойствие.
Беспокойство не изменит вашу судьбу.

بین منی که تلاش می‌کنه و دنبال راهیه تا داستان رو سر و سامون بده، با منی که با یه حرف، با یه رفتار، با یه برخورد می‌زنه زیر میز و بلند می‌شه می‌ره، فقط یه نخ باریکه.

و
در
نهایت
قدر
بودن
در
نبودن
ثابت
میشه.

همش میگید شاه فرار کرد شاید شاه فرار کرده باشه ، ولی ایرانمونو ویران نکرد شما برای موندن دارید علاوه برجون بچه هامون کشور قشنگمونو تبدیل به غزه میکنید.

‏کاش منم نمی‌دونستم دردم چیه. واضح می‌دونم این رنج از کجا می‌آد و کاری از دستم برنمی‌آد.

آقای رنگو ما ایرانیا رو ندیدی هنوز. نه؟ ما همه اینجا هر روز زندانی هستیم و کاری هم از دستمون برنمیاد حتی به یکی از آرزوهامون هم نرسیدیم زندگیمون خلاصه میشه تو درس و سربازی و ... حوصله هیچیو نداریم ذهنمون بهم ریخته تر از همیشست گرونی دهنمونو سرویس کرده هیچکس آسایش نداره هیچکس نمیتونه خرج خودش رو بده چه برسه به خانواده ما همه از این می سوزیم که نمیزارن کارمون بگیره نه اینکه نشه خلاصه باید درک کنیم جایی که همه دارن با پول و پارتی و پدر به جاهای بلند و بالا میرسن ما با زحمت و زور بازو به اونجا میرسیم همیشه مهم اینه که با بال های شکسته پرواز کردن هنر است... ولی جمله اخر دروغ است ...

ايرانيا تنها كسانى هستن كه چهار تا زمان دارن:
گذشته، حال، آينده و زمان شاه!

فوری و رسمی، هر دلار آمریکا:

2.000.000 ریال

حالا بیا از اینا تو جنگ دفاع کن فکر کردی برای زندگی تو ارزشی قائل هستن؟

دلم می‌خواد برخلاف همه‌چیز باور کنم که قرار نیست تموم زندگی همین روزهای سخت باشه، باور کنم یه روز بالاخره زندگی روی خوشش رو هم نشون می‌ده.

يک گفت و گوى عميق و يک عذر خواهى صادقانه مى تواند خيلى چيزها را درست كند؛ اما بيشتر آدم ها آن قدر بالغ نيستند كه اين كار را انجام دهند....

بعضی آدم‌ها در زندگی ما هستند که حضورشان شبیه یک پناهِ آرام است؛
آدم‌هایی که شاید هیچ‌وقت با ما نسبت خونی نداشته باشند، اما آرام‌آرام از خیلی از نزدیک‌ترین آدم‌ها به ما نزدیک‌تر می‌شوند.
بودنشان حالِ دل را خوب می‌کند، حتی وقتی خودمان نمی‌دانیم چرا این‌قدر آرامیم.
همیشه پشتت هستند؛ نه فقط وقتی موفقی و همه کنارت ایستاده‌اند،
بلکه درست همان روزهایی که خسته‌ای، اشتباه کرده‌ای، دلت گرفته یا حتی خودت هم از خودت دلخور شده‌ای.
تو را قضاوت نمی‌کنند، اما بی‌تفاوت هم نمی‌مانند.
اگر ببینند داری راه اشتباهی می‌روی، با محبت جلویت را می‌گیرند؛
نه برای اینکه کنترلَت کنند، برای اینکه دلشان نمی‌خواهد آسیب ببینی.

این آدم‌ها بی‌منت خوبی می‌کنند.
نه دنبال تشکرند، نه منتظر جبران، نه محبتشان را تبدیل به حساب‌وکتاب می‌کنند.
گاهی فقط با یک پیام ساده، یک تماس کوتاه، یک جمله‌ی به‌موقع یا حتی سکوتی که کنارت می‌نشینند،
به تو یادآوری می‌کنند که در این دنیا تنها نیستی.
شاید آن روزها حواسمان به بزرگیِ حضورشان نباشد؛
شاید فکر کنیم همیشه هستند و بودنشان چیزی طبیعی است.
اما زمان که می‌گذرد، آدم بیشتر می‌فهمد چه کسانی واقعاً دلشان برایش می‌تپیده،
چه کسانی بدون هیچ دلیلی جز دوست داشتن، کنار او مانده‌اند.

گاهی سال‌ها باید بگذرد تا بفهمیم یک نفر در زندگی‌مان چه جای بزرگی داشته است.
تا بفهمیم بعضی آدم‌ها فقط دوست نبودند؛ بخشی از خانواده‌ی ما بودند،
خانواده‌ای که نه با خون، بلکه با دل، با وفاداری، با خاطره و با نگرانی‌های صادقانه ساخته شده‌اند.
آدم‌هایی که شاید آن‌قدر نزدیک بودند که حضورشان را عادی فرض کردیم،
اما وقتی فاصله می‌افتد یا جای خالی‌شان را حس می‌کنیم، تازه می‌فهمیم چه نعمتی بوده‌اند.
تازه می‌فهمیم خیلی از لحظه‌هایی که از آن‌ها جان سالم به در بردیم،
خیلی از امیدهایی که دوباره در دلمان روشن شد،
به خاطر حضور همان آدمی بوده که بی‌سروصدا کنارمان ایستاده بود.

تلخ‌ترین بخش ماجرا شاید این باشد که گاهی قدرشان را دیر می‌فهمیم.
وقتی دیگر آن‌قدر نزدیک نیستند، وقتی فاصله افتاده، وقتی زندگی هرکداممان را به سمتی برده است.
آن وقت شاید دنبال کسی شبیه آن‌ها بگردیم؛
کسی که مثل آن‌ها بی‌قیدوشرط پشتمان بایستد و خیرمان را بخواهد.
اما حقیقت این است که بعضی آدم‌ها تکرار نمی‌شوند.
شاید در زندگی آدم‌های زیادی را ببینیم، اما هیچ‌کس دقیقاً جای همان یک نفر را پر نمی‌کند.
چون بعضی‌ها فقط یک آدم نیستند؛
آن‌ها یک حس امن‌اند، یک خانه‌اند، یک خاطره‌ی زنده‌اند، یک تکه از قلب ما هستند.

داستان خیلی از ما همین است؛
همه‌مان شاید یک نفر را در زندگی داشته‌ایم که دیر فهمیدیم چه بوده و چقدر برایمان ارزش داشته است.
کسی که در سختی‌ها کنارش احساس تنهایی نمی‌کردیم،
کسی که خوبی‌هایش را عادی می‌دانستیم، تا وقتی که زمان به ما یاد داد هیچ حضوری دائمی و بدیهی نیست.
کاش قبل از اینکه دیر شود، بیشتر قدر این آدم‌ها را بدانیم.
کاش گاهی بی‌دلیل به آن‌ها بگوییم: «بودنت برای من مهم است.»
کاش بدانند که همه‌ی محبت‌های بی‌منتشان دیده شده، حتی اگر کمی دیر.
چون بعضی آدم‌ها، همان آدم زندگی ما هستند؛ آدمی که شاید هیچ‌وقت مثلش را دوباره پیدا نکنیم.


🖋️A.n 310505

برق، بنزین و اینترنت درست‌وحسابی نداریم؛ واردات کالاهای اساسی و دارو هم با مشکل جدی روبه‌روست. تورم مواد غذایی سرسام‌آور شده و فشار تحریم و محدودیت‌های مرزی هر روز بیشتر حس می‌شود. حتی مسیرهای رفت‌وآمد به کشورهای همسایه هم محدود شده و انگار همه‌جا بسته است. شهر پر از آلودگی و کثیفی شده، هوا هم در این گرمای تابستان واقعاً طاقت‌فرساست.

در چنین شرایطی، وقتی مردم با این همه مشکل روزمره دست‌وپنجه نرم می‌کنند، بعضی‌ها هنوز بحث را فقط به موضوعاتی مثل حجاب یا مقایسه‌های بی‌ربط با اروپا می‌کشانند. واقعاً قبل از این مقایسه‌ها باید دید وضعیت زندگی، اقتصاد، امکانات شهری و کیفیت خدمات عمومی ما چقدر با کشورهای اروپایی قابل‌مقایسه است. مردم اول از همه حق دارند زندگی قابل‌تحمل، امنیت اقتصادی، هوای پاک و خدمات پایه‌ای داشته باشند.