نسرین اقوامی (کوچینگ والدین)

چه اسمای قشنگی گذاشتین برای قرار وبینار امشب😍

قطعه ای از پازل خوشبختی پسرم...
یاد میگیرم تا دنیا بهش یاد نده...
هدیه من به فرزند آیندم...
ضربه ای که خودم خوردم رو بچم نخوره...
محافظت از مروارید زندگیم...
بهترین قرار امسال😍
آینده بدون حسرت...

pinned Deleted message

به نظرم این دو تا عدد کنار هم یه چیز مهم می‌گن:
خیلی از ماها خودمون هم می‌دونیم یه جایی از رابطه‌مون با بچه مون ، خشم بیشتر از چیزی که دوست داریم حضور داره، نه؟

و ۷۰ درصد نمره تست خشم والدینمون شده بالای ۲۰ 🫠

راستش بیشتر از حد تصورم بود....

فقط ۱۴٪ گفتیم فک میکنیم بچه هامون با آرامشمون ازمون یاد میکنن🥲

[poll]

میخوای بدونی خشمت توو رابطه با فرزندت در حد طبیعیه یا نه؟

تست سنجش خشم والدین رو حتما انجام بده و بعد اینکه نمره ت مشخص شد برگرد و تحلیل نمره رو گوش کن💚👇

[poll]

من خیلی اهل ورزش نیستم.
باشگاه رو هیچ‌وقت نتونستم درست و حسابی ادامه بدم.

به پیشنهاد همسرم گفتیم یه ورزش دونفره شروع کنیم
هم یه تایمی با هم بگذرونیم، هم یکم تحرک داشته باشیم.

جلسه اول، همسرم خیلی زود راه افتاد.
من؟
حتی نمی‌دونستم راکت رو چجوری درست بگیرم 😅
توپ هم که تقریباً هر جا می‌رفت جز جایی که باید!

مربی هم هی می‌گفت:
ببین همسرت چقدر خوب راکت رو گرفته
نگاه کن چجوری ضربه می‌زنه
اینو ببین، همین شکلی بزن


یه جایی دیدم یه حس خیلی بد اومد سراغم.
همون حس مزخرفِ مقایسه شدن.

بعد با خودم گفتم:
نسرین خجالت بکش!
۳۷ سالته.
جلسه اولته.
اون بهتره که بهتره!
قرار نیست همه تو یه چیز، با یه سرعت یاد بگیرن.

مغزم همه اینا رو می‌فهمیا ولی حسم نه.

و همون لحظه یاد بچه‌ها افتادم.

منِ بزرگسال می‌تونم برای خودم هزار تا دلیل منطقی بیارم و باز هم از مقایسه شدن حالم بد بشه.

حالا یه بچه کوچیک چی؟
ببین خواهرت چقدر خوب غذاشو خورد.
ببین فلانی بدون گریه رفت کلاس

شاید واقعاً نیتمون این باشه که بهش انگیزه بدیم.

ولی چیزی که ممکنه اون بچه بشنوه اینه:

اون خوبه… تو نه.

امروز به خودم یه قول دادم.

که حتی به نیتِ پیشرفت،
حتی به نیتِ انگیزه دادن،
حواسم باشه مقایسه نکنم.

هیچ‌وقت.
هیچ‌وقت.
هیچ‌وقت.

چون حسی که مقایسه شدن تو وجود آدم می‌ذاره، منطق سرش نمی‌شه....

یه اتفاقی افتاد واسه آرن که شاید خیلی از ما مامانا تجربه ش کنیم

آرن توی یه فعالیت گروهی، جذب یه پسر بزرگ‌تر از خودش شده بود. لباس بارسلونا تنش بود و آرن خیلی دوست داشت باهاش بازی کنه.

چند بار رفت سمتش، خواست دستش رو بگیر،ولی اون بچه پسش می‌زد.🫠

آرن هم با گریه می‌اومد پیش من:
مامان منو بازی نمی‌ده

این لحظه‌ها برای ما مادرا سخته.
دلمون می‌خواد سریع درستش کنیم.
بریم بگیم:
باهاش بازی می‌کنی؟ کوچیکه، بذار بیاد تو بازیتون

یا برعکس، به بچه‌مون بگیم:
خب دوست نداره باهات بازی کنه ،یا ولش کن. بدجنسه

گفتم:
می‌دونم مامان…خیلی دوست داری باهات بازی کنه. منم بودم ناراحت می‌شدم

یه بار ازش بپرس با من بازی می‌کنی؟
اگه گفت نه، دیگه دنبالش نرو

چون اینکه تو دوست داری، به این معنی نیست که اونم حتماً باید بخواد با تو بازی کنه.
آدم‌ها حق دارن نه بگن.

بعد هم کمکش کردم کم‌کم با دو سه تا بچه هم سن وارد بازی بشه.

من اتفاقاً از این موقعیت‌های کوچیک فرار نمی‌کنم.

چون همین‌جاهاست که بچه کم‌کم تحمل نه شنیدن رو پیدا می‌کنه،
مرز آدم‌ها رو یاد می‌گیره،

بله مامان جون نه شنیدن خیلی سخته خیلیییی...ولی خب آدما حق دارن بگن نه و این به معنی بی ارزشی من نیست